از مباهله تا عاشورا صفحه 143

باشي هواي ترا هم، نگه ميدارد. «1»

از امام محمد باقر عليه السلام روايت است فرمود: زني از طائفه انصار آرايش كرده و به خدمت رسول خدا آمد در حالي كه حضرت در منزل حفصة بود، عرض كرد اي رسول خدا من زني هستم كه نه شوهر دارم نه فرزند، اصلًا شوهر نكرده‌ام اگر مرا به زوجيت خود بپذيري من خود را به تو بخشيدم!.

حضرت فرمود: اي خواهر انصارية خدا به شما جزاي خير دهد مردانتان به من ياري كردند و زنانتان به من رغبت نشان مي‌دهند فقالت لها حفصة: ما أقلّ حيائك و أجرئك و أنهمك للرجال؟ فقال رسول اللّه صلي الله عليه و آله كفّي عنها يا حفصة فإنّها خير منك، رغبت في رسول اللّه فلُمتيها و عيّبتيها؟! (الي آخر) حفصه به آن خانم (اعتراض كرد و) گفت:

چه قدر بي حيا و جريي‌ء و تشنه مرداني!؟ حضرت فرمود: اي حفصه بس كن (از او دست بردار) او بهتر از تو است؛ او به پيامبر اظهار رغبت مي كند و تو او را ملامت كرده و سرزنش مي‌كني، سپس به آن خانم فرمود: برگرد خدايت رحمت كند با اين اظهارت كه مرا خوشنود كردي، خداوند بهشت را براي تو واجب نمود اگر خدا بخواهد نظرم بتو مي رسد پس آيه بالا نازل شد (تاآخر خبر).» در تفسير قمي مي‌نويسد: سبب نزول آيه وامرأة مؤمنة ان وهبت نفسها للنّبيّ «3»

اين بود كه زني از انصار به خدمت رسول خدا آمد: وقد تهيّأت و تزيّنت فقالت يا رسول اللّه هل لك فيّ حاجة فقد وهبت نفسي لك؟ فقالت عايشة: قبّحك اللّه ماانهمك للرّجال؟! فقال لها رسول اللّه مه يا عايشة فإنّها رغبت في رسول اللّه إذ زهدتي فيه در حالي كه بازينت و آرايش آماده شده عرض كرد اي رسول خدا آيا نيازي به من داري؟! من