از مباهله تا عاشورا صفحه 150

فجذبه عمر فقال له: أليس قد نهاك اللّه أن تصلّي علي المنافقين!؟ فقال لك إستغفر لهم أو لا تستغفر لهم إن تستغفر لهم سبعين مرّة، لن يغفراللّه لهم حضرت را گرفته به كنار كشيد و گفت: آيا خداوند ترا از خواندن نماز بر منافقين، نهي نكرده و گفته است: خواه برآنها طلب مغفرت كني يا نكني، اگر هفتاد بار هم براي آنها طلب بخشش نمائي خدا آنها را نخواهد بخشيد «1».

حضرت با حلم بزرگ و با حكمت بالغه خود با عمر مدارا كرد و او نيز از اين حالت رسول خدا صلي الله عليه و آله سوء استفاده كرده و در برابر آن حضرت ايستاده و اجازه نمي‌داد نماز را شروع نمايد (جسارت را به جائي رسانيد كه بنا بر حديث صحيح، حضرت فرمود: (أخِّر عنّي ياعمر إنّي خُيِّرتُ، قيل لي «إستغفر لهم أولا تستغفر لهم الخ» فلو أعلم أنّي إن زدت علي السّبعين غفراللّه لهم لزدت، ثمّ صلّي عليه، و مشي خلفه و قام علي قبره الحديث) اي عمر برو كنار!! من در استغفار بر آنها مخيرم، اگر مي‌دانستم كه با استغفار بيش از هفتاد، خدا آنها را مي‌بخشد، اين كار را مي‌كردم.

پس نماز گزارد و پشت سر جنازه رفت تا در كنار قبر ايستاد فعجب النّاس من جرأة عمر علي رسول اللّه پس مردم از جرئت عمر به رسول خدا تعجب نمودند. تا آخر حديث. «2»