از مباهله تا عاشورا صفحه 159

. بامراجعة به تفاسير فريقين قبح گفتار و ضعف ايمان و شايد عدم وجود آن در كالبد گوينده آن به وضوح ديده مي‌شود، بدانسان كه مانند ابن ابي‌الحديد هااز درج آن اظهار شرمندگي مي‌كنند، و به طوري كه عبدالمحمود مي‌گويد: چه ضرورتي داشت مسلمانها اين روايت را نقل كنند و تصحيح نمايند و شهادت دهند كه عمر بارسول خدا موافق نبود و با او معارضه مي‌كرد و در تدبير بااو مخالفت مي‌كرد و خودش را به درك حق، از رسول خدا عارف تر مي‌ديد در حالي كه خدا فرموده: وما ينطق عن الهوي ان هو الاوحي يوحي «2» بعد از اين كارشكني و اعتراض، دست برنداشته باز، مترصد فرصت ديگري بود، كه برايش پيش آمد و زمينه مخالفت برايش فراهم شد، آن وقت كه،

«اين هم مخالفت ديگر»

«اين هم مخالفت ديگر» حضرت دستور داد انحروا بدنكم واحلقوا رؤسكم قرباني هارا بكشيد و سرهايتانرا بتراشيد، باز لب به اعتراض گشود كه (فأمتنعوا و قالوا: كيف ننحر و نحلق ولم نطف بالبيت ولم نسع بين الصفاء والمروة،) امتناع كردند و گفتند: ما چگونه قرباني كرده و سربتراشيم در حالي كه نه به بيت (خدا) طواف كرده‌ايم ونه ميان صفا ومروه سعي