از مباهله تا عاشورا صفحه 188

آوردن دوات و قلم مي‌نويسد: أقول خبر طلب رسول اللّه صلي الله عليه و آله الدّواة والكتف ومنع عمر عن ذالك مع إختلاف ألفاظه متواتر بالمعني، و اورده البخاري والمسلم و غيرهما من محدثي العامة في صحاحهم و قد أورده البخاري من صحيحه، منها في الصّفحة الثّانية من مفتتحه، وكفي بذالك له كفراً و عناداً، و كفي ضلالًا، لمن اتّخذه مع ذالك خليفةً و إماماً، من مي‌گويم خبر درخواست رسول خدا دوات و چرم شانه و مانع شدن عمر از آوردن آن، با تفاوت كمي درالفاظ، از اخبار متواتر بمعني است بخاري و مسلم و ساير محدثين اهل سنت در كتابهاي صحيحي خودشان آورده‌اند، بخاري نيز در صفحه دوم از ديباچه كتابش ذكر كرده است، «و اين كار او در كفر و عناد او كفايت مي‌كند» با اين وصف، در گمراهي كساني كه او را خليفة و رهبر مي‌دانند بس است. «1»

واقعاً كسي پيدا نشد به اين دلسوز اسلام بگويد: آياتو داغ تر از آش بودي رسول خدا صلي الله عليه و آله آورنده دين و مؤسس اسلام، به أندازه تو به دين خود دلسوزي نداشت و آنها را بي سرپرست رها كرد و رفت؟!!. «2»

يا با اين گفتارها، جلوي شورش را مي گرفت و به سر مردم شيره مي ماليد؟ (آيا آيه وما ينطق عن الهوي «3»

و آيات ديگر) را نشنيده و به گوشش نه خورده بود كه هيچگونه حق اظهار نظر در برابر سفير الهي را نداشتند.

ابن عباس در طول عمرش تأسف مي كرد و مي گفت: إنّ الرّزيّة كلّ الرّزيّة ماحال بين