از مباهله تا عاشورا صفحه 191

بيرون نزن، (مثل زنان جاهليت پرده دري نكن!) و بامولا و وليّ خود (علي) پيكار نكن در حالي كه تو بر او ستمگري و مشكل تراشي مي‌كني، ولي حتماً اين كار را خواهي كرد.

اين گفتگو به گوش عمر رسيد به دخترش صفية گفت: به عائشه بگو، در باره علي با او (يعني بارسول خدا) سر صحبت باز نكن و آن را رد منما، او هنوز مانند دوران سلامتي اش در دم مرگ نيز خود باخته و دلباخته علي است إنّما البيت بيتك لاينازعك فيه أحد، فإذا قضت المرئة عدّتها من زوجها كانت أولي ببيتها تسلك إلي أيّ مسالك شائت خانه خانه تواست كسي مزاحم تو نخواهد شد، زن پس از گذراندن دوران عدة، درخانه‌اي كه نشسته است متعلق به خود او ميباشد در باره آن خانه هر راهي را كه دلش خواست تصميم مي‌گيرد، (بنشيند يا ببخشد و يا بفروشد). «1»

باصراحت مي‌گويد به گفته رسول خدا زياد اهميت نده، و نگران نباش خانه مال خودت است! بلافاصلة مانند شگرد هميشه گي اش براي ساكت كردن حاضرين و بهره برداري از نفوذ خود حكمي هم صادر كرد، (زن در خانه‌اي كه شوهرش مرده، صاحب اختيار است!.

«جفاي تاريخ» يا «سرّ مگو»

اشاره

«جفاي تاريخ» يا «سرّ مگو» در قرن اول بويژه نيم قرن، صدر اسلام در أثر ممنوعيت شديد تدوين أحاديث و مواظبت كامل از درز مسائل به بيرون، كه در حدود صد سال به درازا كشيد، جريانات و حوادث زيادي، در هاله‌اي از ابهام فرو رفت، بگونه‌اي كه هيچكس، و هيچ وقت، روي مصالحي، نخواستند و يا نتوانستند از روي آنها پرده بردارند و جوامع اسلامي را آگاه سازند و يا اصلًا همچون مسائلي نبوده، بعدها روي اغراض شخصي و يا اعتقادي و مذهبي، أفزوده شده و در مصادر فريقين تزريق گرديد؛ ماهم با وجود اين همه روايات، درصدد اثبات مطلبي در اين باره، نيستيم! فقط مي‌خواهيم درباره آيه مباركه: أفإن مات أو قتل إنقلبتم علي أعقابكم ومن ينقلب علي عقبيه فلن يضرّاللّه شيئاً و سيجزي اللّه الشّاكرين اگر پيغمبر بميرد، يا كشته شود، عقب گرد خواهيد كرد و آنها هيچ ضرري به خدا متوجه نمي‌كنند و به زودي خداوند به سپاس گزاران جزاي خير خواهد داد. «1» مانند گروهي از مفسرين فريقين، بررسي كوتاه داشته باشيم، شايد بعضي از عزيزان، از آوردن اين مقدار هم ناخرسند باشد، امااين ناخرسندي‌ها سبب ناديده گرفتن ارزشها و بها ندادن، به منابع حديثي خود، نمي‌باشد؛

وانگهي اين مطالب در تفاسير و كتابهاي متقدمين آمده است، اگر دل چركيني كوچكي هم پيش آيد، متوجه بزرگاني مانند شيخ طوسي و عليّ بن ابراهيم قمي و