از مباهله تا عاشورا صفحه 195

روايت‌ها را بر ذمه راويانش بار كرده و كشف حقايق را به روز «يوم تُبْلي السّرائر فما له من قوّة و لا ناصر روزي كه در آن اسرار نهان (انسانها) آشكار مي‌شود و براي او هيچ نيرو و ياوري نيست (كه از خود دفاع نمايد)، واگذار كنند «1». واللّه العالم بحقائق الأمور.

«فسُمّ قبل الموت إنّهما سقتاه» «2» در بحار با جمله «إنّهما سمّتاه» آورده است و در تفسير صافي ضمير إنّهما را به إمرئتين برگردانده است.

فأجتمعا علي أن يستعجلا ذالك علي أن يسقياه سمّاً «3» فاجتمعوا أربعة علي أن يسمّوا «4» رسول اللّه صلي الله عليه و آله «5».

قال المجلسي قدس سره يحتمل أن يكون كلا السّمّين دخيلين في شهادته صلي الله عليه و آله. «6»

شبي كه در صبح آن از دنيا رحلت نمود، علي و فاطمة و حسن و حسين را خواست و در را بستند، در طول شب با فاطمة عليها السلام راز گفت، چون صحبت به درازا كشيد، علي با حسنين بيرون آمده و در جلوي در ايستادند و مردم در پشت در بودند، زنان پيغمبر به علي و فرزندانش نگاه مي‌كردند، عائشة گفت: چرا رسول خدا در اين ساعت حسّاس ترا بيرون كرد و بادخترش تنها ماند!؟ علي عليه السلام به او گفت: قد عرفت الّذي خلا بها و أرادها له و هو بعض ما كنتِ فيه و أبوكِ و صاحباه ممّا قد سمّاه،