از مباهله تا عاشورا صفحه 210

مي‌شنيدم حفظ كنم، همه آن را مي‌نوشتم؛ قريش گفتند: «1» آيا هرچيزي را كه از رسول خدا مي‌شنوي مي‌نويسي؟! در حالي كه او بشر است در هنگام خوشي و بدي حرف مي‌زند! (يعني ممكن است حرفهاي پرت و پلا و بي محتوي هم بزند) پس از نوشتن مطالب خود داري كردم و جريان را به حضور مباركش عرض كردم او به دهانش اشاره كرد و فرمود: بنويس به خدائي كه جانم دردست قدرت اوست از آن (يعني از اين دهان) غير از حق، چيزي بيرون نمي‌آيد (يعني در هر حال حرف من حق است و وحي) «2».

3- أخرج الإمام احمدبن حنبل عن عبداللّه بن عمرو بن العاص قال: قلت: يارسول اللّه إنّي أسمع منك أشياءاً أفأكتبها؟ قال: نعم. قلت في الرّضا والغضب قال: نعم. فإنّي لاأقول فيهما إلّا حقّاً عبداللّه پسر عمرو عاص گويد: به رسول خدا عرض كردم چيزهايي از تو مي‌شنوم آيا آنها را يادداشت كنم؟ فرمود: بلي، گفتم در حال خوشي وبدي (و در هرحال) فرمود: بلي. من در حال رضا و غضب نمي‌گويم مگر حق را. «3»

حاكم نيشابوري از عمروبن شعيب از پدر بزرگش گفت: به رسول خدا گفتم آيا براي من اجازه مي‌دهيد از شما هرچه مي‌شنوم بنويسم؟ فرمود: بلي گفتم در حال رضا و غضب؟ فرمود: بلي‌ظ؛ چون براي من در هر حال سزاوار نيست كه، غير از حق چيزي بگويم؛ سپس حاكم گويد: سند اين حديث صحيح است. «4»

4- هيثمي از عبدالله بن عمر نقل مي‌كند: من با عده‌اي از اصحاب پيش رسول خدا