از مباهله تا عاشورا صفحه 22

اما بعد من شمارا از عبادت بندگان بعبادت خدا و از ولايت بندگان به ولايت خدا دعوت مي‌كنم؛ اگر پذيرفتيد چه بهتر، اگر ابا نموديد آماده جزيه و در غير اين صورت مهياي جنگ شويد والسّلام!.

2- شبيه نامه فوق است با اضافه آيه: قل يا أهل الكتاب تعالوا الي كلمة سواء بيننا وبينكم ألّا نعبد الّاللّه ولا يتّخذ بعضنا بعضاً أرباباً من دون اللّه فان تولّوا فقولواشهدوا بأنَّا مسلمون «1» بگو اي اهل كتاب! بيائيد به سوي سخني كه ميان ما و شما يكسان است؛ كه جز خداوند يگانه را نپرستيم و چيزي را همتاي او قرار ندهيم؛ و بعضي از ما، بعض ديگر را- غير از خداي يگانه- به خدايي نپذيرد هرگاه (از اين دعوت) سر باز زنيد بگو: گواه باشيد كه ما مسلمانيم.

توضيح اينكه: نامه أوّلي را كه بيشتر مؤرخين، بعداز نزول سوره نمل آورده اند بعضي از آنها فرستادن نامه را پيش از نزول سوره طس سليمان نوشته‌اند؛ مانند بيهقي در كتاب دلايل النّبوة وغير او، ولي نويسنده كتاب (مكاتيب النّبي) آن را بادلايل ذيل رد كرده است.

1- به اتفاق مفسّرين سوره طس سليمان از سوره‌هاي مكي است پيغمبر آن زمان در موقعيّتي نبود كه بتواند چنين نامه هائي را بنويسد درحالي كه مسلمانها از ترس جان خود، به اطراف هجرت مي‌كردند.

2- در آن زمان ترسيدن نجرانيها هم قابل قبول نسيت چون حضرت در مكة قدرت آنچناني نداشت.

3- دستور جزية در مدينة آمده است چون اسلام پيشرفت كافي داشت و مي‌توانست حرف خود را به كرسي بنشاند و دلايل ديگر.