از مباهله تا عاشورا صفحه 254

لمسمّيً ذليل. «1»

ما با قريش چه خورده حسابي داريم، دنيارا (به احترام) نام ما، مي خورند و گردن ما را در راه خدا لگد كوب مي كنند، از نام بزرگ (و جليل) به نفع شخص ذليل، سود مي برند.

باز ابن عباس گويد: عمر به من گفت: آگاه باش به خدا سوگند اين صاحبت (پسرعمويت) بعد از رسول خدا صلي الله عليه و آله شايسته ترين فرد براي خلافت بود امّا درباره او از دوچيز ترسيديم گفتم: اي اميرمؤمنان!! آنها چه بود؟! گفت: 1- جواني، 2- محبت زيادش به اولاد عبدالمطلب!!. «2»

عربي در مسجد پيش علي عليه السلام آمد، گفت من مظلومم! فرمود: نزد من بيا؛ نزديك آمد حضرت دست بروي زانوان او گذاشت و پرسيد مظلوميتت درچيست؟ پاسخ گفت: حضرت فرمود: ياأعرابي! أنا أعظم ظلامة منك، ظلمني المدر و الوبر و لم يبق بيت في العرب الّا و دخلت مظلمتي عليهم و مازلت مظلوماً حتي قعدت مقعدي هذا. «3»

اي اعرابي! مظلوميت من بالاتراز مظلوميت تو است، كلوخ و سنگ بيابان، مرا ستم كرد، در عرب، خانه اي نماند مگر اينكه دادخواهي من به آنها رسيد، در اينجا كه نشسته ام دائم مظلوم و ستمديده‌ام

(جفاي روزگار»

(جفاي روزگار» امير آزادگان فرمود: أنزلني الدّهر حتّي قيل معاوية و عليّ «1» (عليّ و معاوية) «2»

روزگار مرا پائين آورد (و كوچك كرد) تا اينكه گفته شد معاويه و علي (بامعاويه همرديف كرد).

و قال كنت في أيّام رسول اللّه صلي الله عليه و آله كجزء من رسول اللّه، ينظر إليّ النّاس كما ينظر إلي الكواكب في أفق السّماء، ثمّ غضّ الدّهر منّي فقرن بي فلان وفلان، ثمّ قرنت بخمسة أمثلهم عثمان، فقلت واذفر رسول اللّه ثمّ لم يرض الدّهر لي حتي أرذلني فجعلني نظيراً لإبن هند و ابن النابغة، لقد استنّت الفصال حتّي القرعي. «3»

در زمان رسول خدا صلي الله عليه و آله مانند پاره تن او بودم، مردم مانند ستارگان آسمان، با ديده احترام به من مي نگريستند؛ سپس روزگار از من، به طوري چشم پوشي كرد كه فلان و فلان را همرديف من قرار داد. (به اين هم قناعت نكرد تا) مرا با پنج نفري، همطراز نمود كه بهترينشان (و آبرومندترشان) عثمان بود پس (با كمال بهت و سرگرداني) گفتم:

واي بر نشانه (و يادگار) رسول خدا.

باز روزگار به اين همه (ظلم و نامراديها و بيوفهائيها) راضي نشد مرا به گونه اي، كوبيد كه تا اينكه همانند پسر هند (معاويه) و فرزند نابغه (عمرو عاص) در آورد؛ به آساني از شير بازگرفته شد (صاحب حق، به خاطر شمشير نكشيدنش و حفظ