از مباهله تا عاشورا صفحه 258

دو نفر ديگر (طلحه و زبير كه از رذالت و پستي) زشت است نام ايشان برده شود.

من هرچه جديّت كنم و كوشش فراوان به كار گيرم كه، دورنماي مظلوميّت امام مظلومان را برشته تحرير در آورده و از نظرها بگذرانم، به يقين نمي توانم مانند خود امام ترسيم و بيان نمايم، ولي تأكيد من بر اين است كه لاأقل اين مدعيان اسلام وسنّت اگر يكبارهم كه شده، خطبه شقشقيه را كه نمود و نمونه اي از درياي بيكران درد دل علي عليه السلام است، بادقت تمام بخوانند و به خود آيند و بيش از اين از دَرِ عترت و اهلبيت عليهم السلام كه يكي از ثقل و وزنه سنگين و آخرين سفارش و وصيت رسول خدا صلي الله عليه و آله در هنگام مرگ است، خود را بدور ندارند.

لعن اللّه من ساواك لمن ناواك تاآخر زيارت غديريه مراجعه شود

«اعترافات عمر»

«اعترافات عمر» روايت ابن عباس در اعتراف عمر به مظلوميت علي عليه السلام در ص 322 گذشت.

ابن عباس گويد: در يكي از سفرهاي عمر به شام، با او همراه بودم، روزي باشترش تنها مي‌رفت من هم پشت سرش رفتم به من گفت: اي فرزند عباس! شكايت پسر عمويت را به تو مي‌كنم!، من از او خواستم با من همسفر شود، ولي او نپذيرفت، هنوز هم مي‌بينم چه خيالي در سر مي‌پروراند گفتم: اي امير مؤمنان!، تو مي‌داني نظر او را گفت: بلي او هنوز هم از دست دادن خلافت ناراحت است! گفتم بلي او گمان مي‌كند رسول خدا صلي الله عليه و آله او را به خلافت برگزيده است!، گفت: اي پسر عباس!

و أراد رسول اللّه الأمر له فكان ماذا؟!، اذا لم يرداللّه تعالي ذالك!، إنّ رسول اللّه أراد ذالك و أراد، و اللّه أراد غيره، فنفذ مراد اللّه، ولم ينفذ مراد رسوله!، درست است رسول خدا خواست او را به خلافت رساند اما ديدي چه شد و چه پيش آمد، چون خدا نمي‌خواست او به خلافت رسد خواسته او به جايي نرسيد ولي آنكه را كه خدا ميخواست به (كرسي) خلافت نشست. «1»

در روايت ديگر بااين عبارت گفت: إنّ رسول اللّه أراد أن يذكره للأمر في مرضه فصدته عنه رسول خدا در هنگام مريضي هم خواست در باره او چيزي بگويد، اما من جلويش را گرفتم (ونگذاشتم سخني به زبان آورد و حرفي بزند). «2»

خطيب بغدادي و ديگران روايت نموده اند كه عمر به ابن عباس گفت: اي عبد اللّه به گردنت قرباني يك شتر باد اگر حقيقت را از من پنهان داري، آيا باز در فكر او