از مباهله تا عاشورا صفحه 268

اختيار همگان قرار گرفته است، و من بنده ناچيز در صدد آوردن اسناد و مدارك اين جريان نيستم چون از متواترات أحاديث و أخبار است).

با كمترين دقت در ساختار اين بيعت بر هيچكس ابهامي باقي نمي ماند كه اين بيعت بيعت براي امامت و رهبري بعد از رسول خدا صلي الله عليه و آله بود نه وصي و قيّم خانگي، چون تعيين وصي وقيم عرفي، اين همه تشريفات و تأكيدات و اعتراف گرفتن بر ولايت، لازم نبود كه، پيامبر خدا سه روز آن همه جمعيّت را زير آتش شرربار آفتاب عربستان و ميان آن هواي گرم طاقت فرسا، نگهدارد كه من براي بعد از خودم وصي و قيّم عرفي و خانگي معرّفي مي كنم!؛ زهي بي انصافي يا خود باختگي است كه كسي واقعه با آن بزرگي را اينگونه كوچك نموده و با بي اعتنائي از كنارش رد شود، و پيامد آن را تا ظهور حجت الهي بر اين امت مظلوم تحميل نمايد.

پس اين بيعت رهبري و ولايت مطلقه، يا به عبارت ديگر، بيعت امامت و خلافت، در گردن آنهمه جمعيت مخصوصاً در ذمّه نخستين تبريك گويان: «بخٍّ بخٍ‌لك يا علي أصبحت مولاي و مولا كلّ مؤمن و مؤمنة، ثابت و لازم مانده بود كه آن همه مصائب را متوجه مقام عظماي ولايت و رهبري كردند.

شما اي صاحبان وجدانهاي سالم، از برادران اهل سنّت! چگونه برداشت مي‌كنيد، آيا گويندگان اين عبارات تبريك، به وصايت خانگي، اين گونه تبريك مي گفتند؟! يا مسئله چيز ديگر بود. دوباره به تعبير آنها دقت نماييد (مولاي من و مولاي تمامي مؤمنين و مؤمنات قرار گرفتي) براي چندمين بار با دقت بخوانيد و قضاوت كنيد، تا فرداي قيامت از جواب مأمورين خداوند عاجز نمانيد چون ندامت آن روز، فائده نبخشيده و به جائي نخواهد رسيد.

اما متأسّفانه بعد از رحلت رسول خدا صلي الله عليه و آله مشتي از امضا كنندگان صحيفه ملعونه، راه افتاده با مقدمات چيده شده چندين سال قبل، طوري أفكار عمومي را مشوّش ساخته و متوجه خود ساختند كه، آن همه وقايع عظيمه را ناديده گرفته، و تمام