از مباهله تا عاشورا صفحه 270

فدعا بالحطب وقال و الّذي نفس عمر بيده: لتخرجنّ أو لأحرقنّها علي من فيها فقيل له يا أبا حفص: إنّ فيها لفاطمة قال و إن. پس هيزم خواست و گفت: قسم به كسي كه جان عمر در دست اوست يا بايد (براي بيعت) بيرون آييد و يا خانه را با هر كهِ در آن است مي سوزانم!! گفتند: اي ابا حفص، فاطمة در آن خانه است، گفت: اگرچه (يعني او هم باشد مهم نيست!)

جز علي عليه السلام، همه بيرون آمده و بيعت كردند. چون حضرت فرمود: من قسم خورده ام تا قرآن را جمع نكنم لباس نپوشم.

پس فاطمه دمِ دَر ايستاد و گفت: من گروهي بدتر از حضور شما را سراغ ندارم جنازه رسول خدا را روي دست ما گذاشتيد و بدون مشورت ما كارهايتان را به پايان رسانديد و حق ما را به ما بر نگردانديد.

عمر پيش ابوبكر آمد وگفت: ألا تأخذ هذا المتخلّف عنك بالبيعة؟! آيا اين سرپيچي كننده از بيعتت را نمي گيري (خشونت نشان نمي‌دهي)؟!.

ابوبكر به غلامش قنفذ گفت: برو علي را براي من بياور؛ وقتي كه به علي رسيد، پرسيد چكار داري؟ گفت: خليفه رسول خدا ترا مي خواهد.

فرمود: چه زود به رسول خدا دروغ بستيد (بدروغ خود را به جانشيني او منتسب كرديد!، او برگشت و جريان را باز گوكرد، ابوبكر گريه زيادي كرد!! باز عمر گفت لاتمهل هذا المتخلّف عنك بالبيعة تخلف كننده از بيعتت را مهلت نده!؛

دوباره قنفذ را مأمور كرد و گفت: به او بگو اميرمؤمنان! ترا مي خواهد (حضرت) صدايش را بلند كرد و گفت: سبحان اللّه لقد إدعي ماليس له پاك و منزه است خدا! چيزي را ادعا نموده كه حقش نبود؟!؛ دوباره برگشت و جواب (حضرت) رارساند؛ باز ابوبكر زياد گريست.

سپس عمر با عده اي از يارانش بلند شد به جلوي دَرِ فاطمه رسيدند و دَر زدند فاطمه صداي آنها را كه شنيد (رو به قبر پدر گرفت و) نادت بأعلي صوتها، يا أبت يا