از مباهله تا عاشورا صفحه 288

اجازه) وارد شده و يورش مي بري (يادت رفته اين خانه كيست؟!) عمر از بيرون رفتن از خانه، سرپيچي كرد (و كمترين اعتنائي بر سوز دل زهراء نداشت)

«شمشير خدا در مسجد»

«شمشير خدا در مسجد» فاستخرج أمير المؤمنين (عليّ) عليه السلام من منزله «1» مكرهاً مسحوباً «2» وانطلقوا به «3»

يسوقه عمر «4» سوقاً عنيفاً «5» و يقوده آخرون قال عليه السلام: كما يقاد الجمل المخشوش «6»

الي بيعتهم، مصلة سيوفها، مقذعة أسنتها و هو ساخط القلب، هائج الغضب، شديد الصبر، كاظم الغيظ «7» فجيي‌ء به تعباً «8» يمضي ركضاً «9»

علي را با اكراه و اجبار از خانه بيرون آورده و بر زمين مي كشيدند و او را (باوضعي) مي‌بردند كه عمر او را با خشونت و شدّت تمام، ميراند، (هُل مي داد) و ديگران او را مانند شتر دماغ پاره شده (بي دفاع)، به سوي بيعت، مي‌كشيدند. شمشير ها كشيده، و نيزه ها (به سوي او) نشانه رفته، با دل نالان، و با غضب فوران، و صبر پر توان، و غيظ فرو برده، و خسته و كوفته، به صورت دو (دويدن) مي بردند، (كسي كه از ادبيات عرب اطلاع دارد خوب مي‌فهمد جملات (مسحوباً، يسوق، يقود و يمضي ركضاً) در