از مباهله تا عاشورا صفحه 371

براي دلجوئي و استرحام آمده بودند پس چرا در همان جلسه، با دادن مقداري از حق خود، يا به قول خودشان، از صدقه پدرش كه به او حلال بود چيزي به او ارزاني دارند و كمي از درد دلش را التيام مي‌بخشيدند زهي بي انصافي و ..! به بقيه روايت ابن قتيبه توجه فرمائيد و قضاوت كنيد

فقالت: أرأيتكما إن حدثتكما حديثاً عن رسول اللّه صلي الله عليه و آله تعرفانه و تفعلان به؟ قالا نعم، فقالت: نشدتكما باللّه ألم تسمعا رسول اللّه يقول: رضا فاطمة من رضاي، و سخط فاطمة من سخطي، فمن أحب فاطمة إبنتي فقد أحبّني، و من أرضي فاطمة فقد أرضاني، و من أسخط فاطمة فقد أسخطني؟ قالا نعم سمعناه من رسول اللّه صلي الله عليه و آله قالت: فإنّي أشهداللّه و ملائكته أنّكما أسخطتماني، و لئن لقيت النّبي لأشكونّكما إليه پس فرمود:

اگر من حديثي را از رسول خدا براي شما نقل كنم كه خود تان هم آن را مي‌شناسيد آيا به آن عمل مي‌كنيد؟ (يا نه) گفتند: بلي، فرمود: شما را به خدا قسم ميدهم آيا نشنيديد كه رسول خدا فرمود: رضايت فاطمة از رضاي من است و غضب فاطمة، از غضب من است؟ پس هركس دخترم فاطمة را دوست دارد مرا دوست داشته و هر كس فاطمة را راضي كند مرا راضي نموده است، و هركس فاطمة را عصباني (وناراضي كند) مرا عصباني كرده است هر دو گفتند: بلي آن را از رسول خدا شنيديم!، فرمود: خدا وفرشته‌هاي او را شاهد مي‌گيرم كه شما، مرا نا راضي و عصباني كرديد، اگر پيامبر اكرم را ملاقات كردم از هردوي شما شكايت خواهم كرد.

پس ازاين گفتگو و اظهار درد دروني فاطمة عليها السلام، ابوبكر گفت: أنا عائذ باللّه تعالي من سخطه و سخطك يا فاطمة من پناه مي برم به خدا از غضب او و غضب تو، اي فاطمة!

أبوبكر باشدت شروع به گريستن كرد در حالي كه فاطمة مي گفت: واللّه لأدعونّ اللّه عليك في كلّ صلاة أصلّيها به خدا قسم پشت سر هر نمازي كه مي‌خوانم، بر تو نفرين خواهم كرد.