از مباهله تا عاشورا صفحه 377

نمي‌فشارد، در أثر فرورفتن مسمار از سينه‌اش خون سرازير نمي‌شود، ديگر سرشكسته‌اش را براي شكايت به دادگاه داور يكتا نمي‌برد در يك جمله ديگر صداي ناله سوزان زهراء نمي‌آيد يافضة خذيني.

اما علي ماند و چهار نفر يتيم، وجوّ متشنّج سياسي بر عليه او.

بلي كمر مولا خميد و دل درياوار او، با آتش فراق زهراء سوخت با زبان و كلمات بهم بافته، درد دروني خويش را چنين بيان مي كند

نفسي علي زفراتها محبوسة ياليتها خرجت مع الزّفرات

لاخير بعدك في الحياة و إنّما أبكي مخافةً أن تطول حياتي جان من در آتش غم (ودرقفس فراق) او زنداني شده است، اي كاش جان من هم با رفتن او با آه و ناله در فراق او، از تنم بيرون ميرفت.

بعد از تو، در زنده ماندن، خيري نيست، همانا گريه من از ترس طولاني شدن زندگي بعداز توست!

«زهراي من»

«زهراي من» اي روي دلفروز تو شمع شبانه ام شد بي فروغ روي تو تاريك خانه ام

اي آرزوي گمشده زهرا كجاستي تا بنگري فغان و نواي شبانه ام

اي دخت سيّد قرشي در فراق تو از دل هزار تير بلارا نشانه ام

بعد از تو خير نيست به قاموس زندگي ترسم كه طول عمر شود در زمانه ام ص: 479

در تنگناي تن شده محبوس روح من اي كاش مرغ جان بپرد زآشيانه ام زهرا تو رفتي از غم و محنت رها شدي من بي تو چون پرنده گم كرده لانه ام

بعد از تودرد دل به كهِ گويم كه همچو تو باشدشريك درد دل محرمانه ام

پروانه واربال و پرم سوخت العجب كس باخبر نشد زشرار زبانه ام

زهرا چرا جواب علي را نمي دهي اي با خبر زسوز دل عاشقانه ام

اندر حيات عاريه شرمنده ام زتو تا ديده ام فتد به در و آشيانه ام

برحق خود دهم قسمت بگذر از علي بس جور روزگار كشيدي به خانه ام

از تازيانه ساعد سيمين تو شكست دل خسته من هنوز از آن تازيانه ام

از بهر گريه در غم هجران توبس است رنگ پريده حسنينت بهانه ام

گه بر سر مزار تو آيم به خانه گه بهر تسلّيِ دل زينب روانه ام ص: 480

جز دانه هاي اشك تر و لخته هاي دل بر مرغكان تو نبود آب و دانه ام «1»

«12- قبر گمشده»

«12- قبر گمشده» از ابي جعفر عليه السلام روايت شده است إنّ فاطمة عاشت بعد رسول اللّه صلي الله عليه و آله ستّة أشهر «2»

بيشتر از علماي اهل تسنن هم مي‌گويند فاطمة شش ماه بعد از رسول خدا، زنده ماند، و تا او زنده بود علي عليه السلام به ابوبكر بيعت ننمود از اين گفتار ها خيلي از اسرار و رازهاي دوران اوليه اسلام پس از رحلت رسول خدا كشف مي‌شود كه، دختر وحي چقدر در برابر آنها ايستادگي‌كرده وپروانه وار دور شمع ولايت مي‌چرخيده است.

يعقوبي درتاريخش مي نويسد: ومايبايع عليّ عليه السلام إلّابعد وفاة فاطمة عليها السلام أي بعد ستّة أشهر «3»

علي عليه السلام، بيعت نكرد، مگر بعد از ششماه پس از در گذشت فاطمه عليها السلام. «4»

وصيت الهي سياسي زهراء 3 در باره دفن و به خاك سپردنش، كه هيچكس محل قبر او را نداند و بجز چند نفر به جنازه‌اش نماز نخواند و تشييع ننمايد، تا ابد قوم ستمگر را رسوا ساخت و براي جوامع بشري مظلوميت و بي ياوري اهلبيت را روشن ساخت، و به جهانيان فهماند كه در برابر دشمنانشان نيروي فيزيكي نداشتند اما با اين وصيت، مظلوميت خود را، تا ابد به اثبات رسانيد و بيمه كرد.