از مباهله تا عاشورا صفحه 39

درجريان عرض أنبياء به حضرت آدم عليهم السلام مي گويد:

ونظر فاذاً شيخ في آخرهم يزهر في ذالك الصفّيح كما يزهر كوكب الصّبح لأهل الدّنيا، فقال اللّه؛ وبعبدي هذاالسّعيد، أفكّ عن عبادي الأغلال وأضع عنهم الاصار وأملأ أرضي به حناناً ورأفتاً كما ملئت من قبله قسوة وشقوة و جوراً «1» آدم عليه السلام نظر كرد، بزرگي را درآخر آنها ديد كه درآن فضا بگونه‌اي مي درخشيد مانند درخشيدن ستاره صبح به اهل دنيا، خداوند فرمود: بااين بنده سعيدم زنجيرها (ي بردگي) را ازگردنهاي بندگانم باز ميكنم، گرفتاريهارا از آنها فرو ميگذارم، بوسيله او؛ زمينم را از محبت ومهرباني پر مي كنم به آن اندازه كه پيش از او با قساوت و شقاوت و ظلم پر شده بود.

اين چند نمونه را از لابلاي حديث مباهله بيرون كشيده و از نظر خوانندگان محترم گذرانديم كه حدأقل درهفت مورد بر امامت و ملك و سلطنت عالمگير آنحضرت تصريح شده است كه، مشروح و مبسوط آن را دربيان كامل حديث خواهيد خواند

12 «قبول جزية إذعان به ذلّت!»

اشاره

12 «قبول جزية إذعان به ذلّت!» وفد نجران پس از ديدن نشانه‌هاي عذاب آلهي و ترس از نابودي و هلاكت سريع از مباهلة منصرف شده و با ذلت و خواري به پرداخت جزية تن در دادند.

اين عقب نشيني آنها؛ هم حقانيت و حقيت رسول خدارا به اثبات رسانيد و هم اهلبيت او را به جهانيان معرفي كرد و هم يك شكست روحي جبران ناپذيري را بر آنها متوجه ساخت كه در تاريخ ثبت و به رسوائي آنان منتهي شد.

كساني كه باباد دماغ و كبر و نخوت به مدينه وارد شده بودند با روح ور شكسته و جسم خسته و با تب و لرز، از مدينه بيرون رفتند.

پس از تسليم نجرانيها لرزه به اندام مسيحيان بيرون از شبه جزيره عربستان افتاد، در سر زمين عرب عظمت و شوكت اسلام سايه افكند، ديگر كسي جرأت مخالفت و قدرت ابراز خلاف، با مسلمين را نداشت و پرچم اسلام در جاي جاي سر زمين عربستان به اهتزاز در آمد؛ صداي اللّه أكبر مؤذّنها در گوشه و كنار آن سرزمين و در متن شهرها و روستاها طنين افكند

«مقدار جزيه»

«مقدار جزيه» دركتابهاي تاريخ كيفيّت صلح و مقدار جزيه، به صورت گوناگون ثبت شده است كه تعدادي از آن را براي اطلاع، ذيلًا مي آوريم.

1- دوهزار حلّة كه قيمت هر يك حلّة چهل درهم باشد و اينكه هر وقت فرستادگان رسول خدا براي وصول جزيه به آنجا رفتند آنها را پذيرائي كنند، از فتنه گري،