از مباهله تا عاشورا صفحه 391

أباذر غفاري گويد: ديدم رسول خدا صلي الله عليه و آله حسين بن علي را مي‌بوسيد و مي‌فرمود:

من أحبّ الحسن و الحسين و ذرّيّتهما مخلصاً لم تلفح النّار وجهه و لو كانت ذنوبه بعدد رمل عالج إلّا أن يكون ذنباً يخرجه من الإيمان «1»

هركس حسن و حسين و ذريه آن دو را مخلصاً دوست دارد، آتش روي او را نمي‌سوزاند اگر چه گناهانش، به تعداد ريگ (بيابان) عالج باشد مگر گناهي كه او را از ايمان بيرون كند.

علي بن جعفر رضي الله عنه از برادرش موسي بن جعفر عليهما السلام روايت كرده است.

أخذ رسول اللّه صلي الله عليه و آله بيد الحسن و الحسين فقال: من أحبّ هذين الغلامين و أباهما و أمّهما فهو معي في درجتي يوم القيامة رسول خدا دست حسنين را گرفت و فرمود:

هركس اين دو پسر و پدر و مادر آنها را دوست دارد در روز قيامت در درجه من خواهد بود. «2»

سلمان رضي الله عنه روايت مي‌كند شنيدم رسول خدا درباره حسن و حسين مي‌گفت:

خدايا من اين دو را دوست دارم و دوستداران آنها را نيز دوست دارم، هركس آنها را دوست دارد منهم آنها را دوست دارم و هركس را من دوست دارم خدا نيز او را دوست دارد و هركه را خدا دوست دارد او را داخل بهشت مي‌كند و هركس آنها را دشمن بدارد من او را دشمن مي‌دارم و هركس را من دشمن دارم خدا نيز او را دشمن دارد و هر كه را خدا دشمن دارد به جهنم داخل مي‌كند. «3»

عبداللّه بن مسعود گويد: پيامبر صلي الله عليه و آله نماز ميخواند حسن و حسين آمدند به پشتش سوار شدند، از سجده كه بر ميخواست به آرامي آنها را بر ميداشت و باز به سجده ميرفت آنها هم سوار مي‌شدند.