از مباهله تا عاشورا صفحه 427

حبستَ عنّا النّصر فاجعله لما هو خير منه وانتقم لنا من الظّالمين آنچه براي من فرود آمده در نظر خدا آسان است، خدايا (اين كشته شدن بچه من) برتو از بچه ناقه صالح آسانتر نباشد «1» يعني همان طور كه كشندگان بچه ناقه صالح را هلاك نمودي، كشندگان بچه مرا هم به زودي هلاكشان، نما پس از گذشت مدت كمي در دست مختار قتل عام شدند و نفرين امام آنها را گرفت.

در فصل گذشته نفرين امام را بر ابن جويرية و تميم ابن حصين و محمد ابن اشعث و عبد الله بن حصين و نفرين حضرت به عمر بن سعد و مردي كه به حضرت جسارت كرده بود و در هنگام به ميدان رفتن علي اكبر، نگارش يافت كه تكرار نمي شود به آن فصل رجوع شود

7- عبداللّه بن حوزه تميمي‌

7- عبداللّه بن حوزه تميمي لشكر به سوي امام با سرعت تمام حركت كردند در ميان آنها عبدالله بن حوزه تميمي بود، ندا در داد آيا حسين با شماست!؟ كسي جوابش نداد در مرتبه سوم اصحاب گفتند: اين حسين است چه كارش داري گفت: اي حسين آتش برتو مژده باد! امام فرمود: دروغ مي گويي من به سوي پروردگار بخشنده و گرامي اطاعت شونده و شفاعت پذير، رهسپارم، تو كهِ هستي؟ گفت: من ابن حوزه هستم؛

حضرت دستهايش را چنان، بلند كرد كه زير بغلش ديده شد وقال اللّهمّ حزه إلي النّار گفت: خدايا او را به سوي آتش بكش، آن ملعون غضبناك شده اسب خود را به سوي امام حركت داد؛

در ميانه نهري بود (اسب رميد به طوري كه) پاي ابن حوزه به ركاب بند شد، اسب