از مباهله تا عاشورا صفحه 458

آن حضرت با اين كار و با استفاده از مقام خاص امامت و ولايت، از رسيدن هر نوع گزندي نسبت به أهلبيت رسول خدا و بانوان عصمت و طهارت، آنها را بيمه كرده و از دستان و چشمان ناپاك آن جماعت به طور كامل، نگهداشت تا اينكه عمر سعد عده اي را مأمور ساخت از اهلبيت، حراست نمايند.

شيخ مفيد رضي الله عنه در كتاب ارشاد از حميد بن مسلم آورده است (موقع غارت خيمه‌ها) به خيمه‌اي كه علي بن حسين با مرض شديد در آن خوابيده بود، رسيديم، و گروهي از پياده نظام هم با شمر سر رسيدند، به او گفتند: آيا اين مريض را نكشيم!؟ من گفتم:

سبحان اللّه آيا بچه‌ها را هم مي‌كشيد!؟ اين يك بچه است بامرضي كه دارد (يعني هم مريض است و هم بچه) آنقدر اصرار كردم تا آنها را دفع كردم (و از كشتنش منصرف شدند)

در اين حال عمر بن سعد سر رسيد زنها با او روبرو شده وصيحه و ناله كردند. به اصحابش دستور داد: كسي به خانه‌هاي اين زنان داخل نشود و با اين نوجوان مريض كار نداشته باشد.

بانوان حرم از او خواستند لباسها و روسريهاي آنها را برگردانند كه خود را با آن بپوشانند! عمر گفت: هرچه از اينها گرفته‌ايد بر گردانيد. (حميد گويد) به خدا قسم هيچكس هيچ چيزي را بر نگردانيد. گروهي را به چادرها مأمور كرد تا از آنها مراقبت نمايند و كسي بر آنها اسائه ادب نكند و كسي از آنها بيرون نرود. «1»

البته از سياق روايت معلوم مي‌شود كه اين جريان بعد از غارت بوده است كه بانوان حرم در خواست ستر و پوشش نموده‌اند

«غروب خونين»

«غروب خونين» بالأخرة خورشيد عزادار و خونبار، روز عاشورا غروب كرد و از ديده‌ها پنهان گرديد و نقاب سياه شب به همه جا گسترده شد؛

آيا اين غروب خونين پايان كار را خبر مي‌داد؟! آيا حريم عصمت و طهارت رو به آرامش مي‌رفت؟! ديگر كسي با آنها كاري نداشت؟!؛ آيا آن نامردان سنگ دل، ديگر از آنها دست برداشتند؟! و دهها آياي ديگر نه. نه هنوز ابتداي كار آنها و آغاز بي

پناهي و سر گرداني، آنهاست

«بي پناهان»

«بي پناهان» چه جمله غم آور و اندوهبار است، آري كلمات و جملات هم با آدم حرف مي‌زنند، درد آورند و يا شادي آفرين، خوشحال كننده‌اند و يا وحشتزا وو .. جمله بي پناهان بعد از ظهر عاشورا مصداق واقعي پيدا كرد و به حقيقت پيوست!.

در كجاي تاريخ ديده شده كه ملكوتيان، اسير و دستگير، ناسوتيان گردند آن هم دژخيمان و سخت دلان دور از همه نشانه‌هاي انساني؛

ناكساني كه بوئي از انسانيت نبرده و در مكتب وجدان درس نخوانده‌اند!.

اين بي پناهان به كجا مي‌روند به سوي امت بيدار يا امت به خواب رفته و بي تفاوت آري به سوي شهرهائي پيش مي‌روند كه به خاطر كشته شدن عزيزانشان آزين بندي شده و براي ورود اينها، بعنوان اسيران خارجي، لحظه شماري مي‌كنند؛

در اثر تبليغات دستگاه حكومتي، با روحيه‌اي از اين بي پناهان، استقبال مي‌نمايند