از مباهله تا عاشورا صفحه 461

كبري و پدرش علي مرتضي ومادرش فاطمة بانوي زنان عالم است، پدرم فداي پسر كسي كه آفتاب پس از غروب براي او برگشت، تا نماز (ظهرش) را أ دا بخواند، (راوي گويد) به خدا قسم تمام دوست و دشمن بر (ناله) زينب گريست، سپس سكينه جسد حسين 7 را به آغوش كشيد، امادشمنان اعرابي (وحشي)، گرد آمده او را از پدر جدا كرده و (كشان كشان بردند)!!. «1»

آخر از كوي تو با ديده گريان رفتم آمدم با تو و با لشكر عدوان رفتم

اي شه تشنه جگر، اين تو و اين آب فرات آب نوش آب كه من بالب عطشان رفتم

بعد از اين بانك عطش نشنوي اي شاه كه من با يتيمات به سوي كوفه ويران رفتم

عهد ما بود كه تو كشته شوي بر لب آب تو وفا كردي و من بر سر پيمان رفتم

خاك بر فرق من و خواهري من كه ترا جسم صد چاك فكندم، به بيابان رفتم «2»

چرا از همرهان دوش اي سر خونين جدا بودي چرا پرخاك و پر خاكستري ديشب كجا بودي

كهِ‌بر روي جراحات سرت پاشيده خاكستر مگر درد ترا اين گونه داروئي دوا بودي ص: 594

به مهماني چرا در خانه بيگانگان رفتي بريدي از چه با ما روزي آشنا بودي

گرفتار جفاي شمر ما بوديم ديشب را تو در دست كهِ اي سر تا سحرگه مبتلا بودي

ترا چون بود سر در كوفه و تن در كربلا جانا دل ما سوي كوفه چشم ما در كربلا بودي

يكي گويد ترا جا بود در كنج تنور اي سر يكي گويد بزير طشت پنهان از جفا بودي

نه در خورد تو بود اي گنج شايان، كنج مطبخها تو آخر روزي اي سر زينت عرش خدا بودي

پس از كشتن سري در ما سوي كي شد بدينخواري همانا از ازل اي سر سوا از ماسوا بودي

هماندم دست جودي كاين مصيبت را رقم كردي خدايا كاش‌تن از جان و جان از تن جدا بودي

«اسب دواني بر اجساد»

«اسب دواني بر اجساد» در اين حال عمر بن سعد به اصحابش ندا درداد كيست با سم اسب خود، پشت (و اعضاء) حسين را پايمال كنند!؟ ده نفر بانامهاي 1- اسحاق بن حوية 2- اخنس بن مرثد 3- حُكيم بن طفيل سنبسي 4- عمرو بن صُبيح صيداوي 5- رجاء بن مُنقِذ عبدي 6- سالم بن خيثمة جعفي 7- واحظ بن ناعم 8- صالح بن وهب جعفي 9- هاني بن ثبيت حضرمي 10- اسيد بن مالك، اعلام آمادگي كرده فداسوا بحوافر خيلهم حتّي رضّوا ظهره و صدره باسم اسبانشان پشت و سينه امام را لگد كوب كرده