از مباهله تا عاشورا صفحه 500

** نجرانيها روز مباهله را كه روز قتل باطل و احياي حق بود، به خاطر از دست دادن قدرت و شوكتشان، روز عزا به حساب آوردند، چون آن روز براي آنها، روز خفت و خواري و شكننده بود.

* «مسلمان نماها،» روز عاشورا را كه روز كشتن شدن حق و زنده شدن باطل بود؛ روز عيد ملّي اعلان كردند و اين روز را جشن گرفتند و پايكوبي نمودند؛

هنوز هم پس از گذشت قرنها باز بدعت خبيثه و سنت سيئه آنها رواج دارد از اول محرم جشنهايشان شروع و در روز شهادتش با عروسيها و حنا بنديها وو .. به اوج خود مي‌رسد.

كسي كه براو جن و ملك و آدميان نوحه كرد، و از آسمان خون باريد و زمين خون گريست و باد قرمز وزيد و گرد و غبار، عالم را فرا گرفت و آفتاب كسوف كرد وو ...

ولي آنها شهرها را آزين بندي كردند و طاق نصرتها زدند و شهرها را چراغاني نمودند.

البتّه ممكن است به نظر رسد كه نجرانيان با ديدن آن همه آيات و نشانه‌هاي بلا چاره‌اي جز تسليم نداشتند؛ و لي مسلمانها اين ترس را نداشتند! درست است، اما مسئله‌اي كه در اين ميان هست، آنها از آن مجموعه پنج نفري، شناخت قبلي نداشتند، بعد از شناختن بيشترشان پي بهانه مي‌گشتند كه ايمان آورند يا حد أقل بگونه‌اي از آن ورطه خطر ناك، رهائي يابند و خلاص شوند، تا با آن مردان خدائي، رو در رو قرار نگيرند و اين كار را هم كردند؛

اما مسلمانها يا مسلمان نماها با آن سوابق ممتد و شناخت ساليان دراز، لحظه به لحظه، بر خشونت و ظلم خود افزودند تا جائي كه در برابر اتمام حجّتهاي فرد فرد آل عبا عليهم السلام بويژه در مقابل امام حسين عليه السلام، هورا كشيدند و كف زدند و وحشيگري راه‌انداختند كه نهايتاً سي هزار نفر، با يك تن جنگيدند و رسواي جهان شده و به