از مباهله تا عاشورا صفحه 77

يكي گفت: در مقابل عوام مغلوب شدن از بدترين مفاسد و اصلاح آن به اين سادگي نخواهد بود چون فساد كردن آنها بمنزله خراب شدن خانه و اصلاحشان مانند آباد نمودن آن خانه است؛ فسادي كه يك كلمه آنها پيش آيد، در يك سال نمي توان اصلاح نمود؛

راوي گويد: در اين حال حارثة فرصت را غنيمت شمرده احتياطاً فرستادگان رسول خدا را هم حاضر ساخت؛

سيد و عاقب خيلي دلشان مي خواست اين مجلس را به هم بريزند و به روز ديگر موكول نمايند (امّا حريف زيرك تر از آنها بود نگذاشت) چون بيشتر اهل نجران در جلسه حضور داشتند و مي خواستند بدانند در كتاب جامعه از اوصاف و نشانه‌هاي رسول خدا چه چيزهائي بيان شده است (كه تابحال از آنها مخفي نگهداشته‌اند) فرستادگان رسول خدا با سرپرست خود ابو حارثة نيز حضور بهمرساندند؛ راوي حديث گويد: آن شخصيّت راستگو و مورد اعتماد اهل نجران به من خبر داد كه سيد و عاقب باخود قرار گذاشتند (ظاهر خود را حفظ نمايند و خود رانبازند) حارثة هرچه گويد و هرچه بخواهد امتناع نكنند وبظاهر جامعه را جلوي خود گذاشته به عوام چنان وا نمود مي كردند كه جامعه هرچه گويد اينها هم تسليم خواهند شد تادر نظر مردم ضايع نشوند و مردم خيال نكنند كه اينها بر باطلند؛

پس سيد و عاقب برخاستند و به كنار جامعه كه نزد حارثة بود آمدند و حارثة بن آثال نيز به جلو آمده همراه آنها به مطالعه آن پرداختند؛ گردنها كشيده شد؛ مردم به تماشا ايستاده‌اند فرستادگان رسول خدا نيز دقيقاً خود را آماده شنيدن (اوصاف رسول خدا از زبان و مصادر پيشوايان مسيحيان) هستند كه چه پيش خواهد آمد.

حارثة دستور داد يكطرف جامعه را گشودند و از آنجا صحيفه بزرگ حضرت آدم را بيرون كشيدند

قرائت كتاب جامعة»

قرائت كتاب جامعة» علم ملكوتي حق سبحانه و تعالي و آنچه را كه آفريده در زمين و آسمان و آنچه را كه از امور دنيوي و اخروي مقرّر فرموده است و آن صحيفه‌اي بوده است كه از حضرت آدم به شيث رسيده بود و جميع علوم در آنجا جمع شده بود.

سيّد و عاقب و حارثه به خواندن شروع كردند تا حقيقت آنچه كه در وصف و احوال حضرت رسول با همديگر نزاع داشتند بر ايشان ظاهر گردد و همه حاضرين در مجلس منتظر بودند كه چه چيزي پيش خواهد آمد. ديدند در مصباح دوم يكي از فصلهاي آن اين طور نوشته شده است.

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم»

منم آن خداوندي كه بجز من خدائي وجود ندارد، زنده‌ام بذات خود و عالميان را آفريده‌ام و زندگي همه موجودات از من است هر زماني را بعد از زماني مقرر كرده‌ام و در هر امري، حق و باطل را آشكار كرده‌ام و هر سببي را مطابق اراده (وميل) خود سببيّت داده‌ام و هر سختي (و خشني) به قدرت من آرام شده است.

پس منم خداوند بزرگوار نيكو كردار، بخشاينده مهربان؛ مي بخشم و مي بخشايم؛ رحمت من بر غضبم و عفو من بر عقوبتم پيشي گرفته است؛ بندگانم را آفريده‌ام تا براي من عبادت و بندگي نمايند و حجّت خود را بر همگان تمام كرده‌ام به سوي آنها پيامبران و كتابهاي خود را خواهم فرستاد، از زمان آدم أبوالبشر تامنتهي شود به احمد پيغمبر من و آن پيغمبري است كه رحمتها و صلوات خود را بر او مي‌فرستم و بركتهاي خود را در دل او جا مي‌دهم و با او پيغمبران و بيم دهندگان خود را كامل ميگردانم؛