لهوف منظوم، یا، (معراج المحبه) صفحه 67

شهادت حضرت علیّ بن الحسین (علیهما السلام)

-1

چو بگذشتند شیران حجازی علی را شد هوای تیغ بازی

ز صف آمد برون آن شاه صفدر ستاده در بر سالار محشر

ستاره ریخت از نرگس به خورشید هلال آسا رکاب شاه بوسید

به‌گفت ای بهترین فرزند آدم جلال کبریائی در تو مدغم

تمنّا دارم ای سلطان پیروز که آل اللَّه را باشم قلاوز

بدان شهزاده شاه روز محشر چنین فرمود کای شبه پیمبر

برو به درود کن اهل حرم را که بینی روی سلطان قدم را

چو رخصت یافت از آن شاه ذیجود روان شد سوی خرگه بهر بدرود

پی بدرود آن تمثال ذو المن برون آمد ز خرگه شصت و شش زن

نوای فرقت آن شاه منصور حجازی بانوان را کرد پرشور

پس آن خورشید روی سرو قامت روان شد سوی خرگاه امامت

که بدرود آورد شاه جهان را خلیفه حقّ امام ناتوان را

فرات آسا گشود از دیدگان زود ولیعهد، پدر را کرد بدرود

چو عزم رزم قوم کینه‌در کرد زره از گیسوی لیلی به بر کرد

نمود آن خسرو شیرین شمایل پرند شیر یزدان را حمایل