سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 114

»، راه خیمه‌ها را در پیش گرفت

؛ «وَ لَهُ صَهِیلٌ عَالٌ»، ی

عنی بلندبلند شیهه می‌کشید؛ «

وَ یَضْرِبُ بِیَدَیْهِ الأَرْض

». «1» سُم‌هایش را دائم به زمین می‌زد و سر و صدا می‌کرد. نزدیک خیمه‌ها که رسید، بی‌بی‌ها صدای مرکب را شنیدند؛ امّا دیگر صدای حسین (ع) نمی‌آید. اینجا بود که از خیمه‌ها بیرون ریختند. نگاه که کردند، دیدند که مَرکب آمده است، امّا زین واژگون، مَرکب غرق در خون ...

تمام بی‌بی‌ها و بچه‌ها از خیام بیرون آمدند و اطراف این مَرکب را گرفتند. در تاریخ دیده‌ام که تنها کسی که بیرون نیامد فقط زین‌العابدین (ع) است. هر کدام از اهل حرم چیزی می‌گوید و کاری می‌کند؛ امّا در این میان سکینه دختر حسین (ع) است که جلو می‌آید و رو می‌کند به مرکب پدر و می‌گوید

«یَا جَوَادُ هَلْ سُقِیَ أبِی أمْ قَتَلُوهُ عَطْشَانَا»؛

ای اسب، به من بگو تا بدانم که آیا به پدرم آب دادند یا او را با لب تشنه شهید کردند؟ ...