سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 32

(ع)

حسین (ع) هم محور حرکتش همین بود و روی همین تکیه کرده است؛ «

وَ لَاتَعَاوَنُوا عَلَی الإثْمِ وَ الْعُدْوَان

». اوّل خواستند از حضرت برای یزید تأیید بگیرند که ایشان تأیید نکرد و از مدینه به مکّه رفت. بعد هم که شرایط برای از بین بردن اثم و عدوان فراهم شد، از آنجا حرکت کرد که این حرکت جنبه نهی از منکری داشت و اینجا بود که استعانت و طلب حمایت کرد و فرمود بیایید حمایت کنید. ایشان چند جور استعانه کرد؛ هم مستقیم و هم غیرمستقیم. استعانه‌های مستقیمش هم دو جور بود؛ هم فردی و هم اجتماعی و گروهی. در این جلسه یکی از این موارد و به‌خصوص جملات حسین (ع) درباره اثم و عدوان را می‌خواهم مطرح کنم.

امام حسین (ع) حرکت کردند و آمدند و در بین راه رسیدند به ذی‌حَسم که یکی از اصحاب ناگهان بلند گفت «الله اکبر»؛ تکبیرگفت. گفتند چه شده است؟! گفت نخلستان‌هایی می‌بینم. گفتند در این بیان قَفْر و بی‌آب و علف؟! او خیال کرده بود که نزدیک کوفه رسیده‌اند. یک نگاه دیگر کرد و گفت نه آقا! اینها درخت و نخلستان نیست؛ اینها نیزه‌ها و اسب‌ها است. نزدیک شدند و دیدند که حُرّ است به همراه هزار نفر از لشکریانش که آمدند سر راه حسین (ع). ابتدا حسین (ع) چون دستور داده بود در منزل قبلی آب زیاد بردارند، فرمود اینها تشنه هستند، به اینها آب بدهید؛ هم به خودشان، هم به مرکب‌هایشان. حتی خودِ حسین (ع) آمد و با دست مبارکش به اینها آب داد. مشک آب را گذاشت جلوی دهان یکی از اینها و فرمود بخور ...

اوّل حضرت از حُرّ سؤال کرد: «

لَنَا أو عَلَیْنَا

»؛ آمده‌ای من را حمایت کنی یا برای مقابله آمده‌ای؟ گفت نه، من از کوفه نیامده‌ام که شما را حمایت کنم؛ بلکه عکسِ این است. نزدیک ظهر شد و حسین (ع) رو کرد به حُرّ و گفت شما بروید نمازتان را بخوانید. حُرّ گفت نه، شما بایستید؛ ما هم اقتدا می‌کنیم. سعادتمندِ عجیبی است این حُرّ! حسین (ع) نماز ظهرشان را خواندند و تمام شد و بعد هم صحبت‌هایی کردند و بعد، نماز عصر را خواندند و بعد از نماز عصر خطبه خواندند که یک بخشی از کلمات حسین (ع) را می‌خوانم که اساسِ مطلب را مطرح می‌کند.

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 29

حضرت می‌فرمایند ای مردم، بدانید که پیغمبراکرم (ص) فرموده است که اگر کسی حاکمی را دید که حرام‌های خدا را می‌گوید حلال است و عهد الهی را شکسته است و مخالفت با سنت پیغمبر می‌کند و در بین مردم اثم و عدوان را رواج می‌دهد، آن‌وقت چه عملًا چه لفظاً با او مقابله نکند و نهی از منکر نکند، سزاوار است که خدا او را به جهنم ببرد. ای مردم، بدانید اینهایی که بر سر کار هستند، به دنبال کارهای شیطانی رفته‌اند و از طاعت الهی دست برداشته‌اند و فساد را در جامعه ترویج می‌کنند و اشاعه می‌دهند و حدود الهی را تعطیل کرده و حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام کرده‌اند. «1»