سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 34

خدایا من رو به سوی تو آوردم؛ توبه من را بپذیر و من را قبول کن

. «فَإنِّی وَ قَدْ أرْعَبْتُ قُلُوبَ أولِیَائِکَ وَ أولَادَ بِنْتِ نَبِیَّک»؛

ای خدا، من دل‌های دوستان و اولیاء تو را لرزاندم؛ من دل‌های فرزندانِ دختر پیغمبر تو را لرزاندم.

حُرّ آرام‌آرام نزدیک خیام حسین (ع) رسید. من نمی‌دانم با چه هیأتی بود؛ امّا از جمله‌ای که حسین (ع) به او گفته است معلوم می‌شود که یا سرش را پایین انداخته بود و یا از اسب پیاده شده بود و صورتش را روی زمین گذاشته بود. چون حسین (ع) که آمد به استقبالش اوّلین جمله‌ای که به او گفت این بود که «

إرْفَعْ رَأْسَکَ یَا شِیْخ

»؛ سرت را بلند کن؛ چرا سرت را به زیر انداخته‌ای؟ اگر به سوی ما نیامده بودی سر به زیر بودی؛ امّا حالا دیگر سربلندی. حُرّ رو کرد به حسین (ع) و عرض کرد: «

هَلْ لِی مِنْ تَوبَة؟ ...» «1»

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 31