سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 68

این بحث که انسان نباید اسباب جرم، خلاف، گناه و عمل ناروا را برای دیگران فراهم کند مصداق و مثال زیاد دارد؛ امّا استاد ما یک مصداق را به‌خصوص ذکر می‌کند که من عین عبارت ایشان را از نوشته‌ای که به قلم خودشان است می‌خوانم. ایشان می‌فرماید

«وَ أمَّا بِیْعُ الْقِرْطَاسِ مَعَ الْعِلْمِ بِاتِّخَاذِ کُتُبِ الضَّلَالِ مِنْ بَعْضِه

»؛ یعنی اگر انسان بخواهد کاغذ بفروشد به کسی که می‌داند او می‌خواهد بعضی از این کاغذها- نه همه‌اش- را مصرف کند در اینکه کتابی بنویسد یا منتشر کند که مردم را گمراه می‌کند. بعد ایشان می‌فرماید

«إنَّ دَفْعَ إضْلَالِ النَّاسِ مِنَ الْأُمُورِ الَّتِی یَهْتَمُّ بِهِ الشَّارِعُ الْأقْدَسُ»؛ ی

عنی جلوگیری از گمراه کردن مردم از مسیر دین، از آن اموری است که شارع مقدس اهتمام زیادی به آن دارد؛ «

فَکَیْفَ یُمْکِنُ الْقَولُ بِجَوَازِ بِیْعِ الْقِرْطَاسِ مِمَّنْ یُعْلَمُ أنَّهُ یَکْتُبُ فِیهِ ضِدَّ الْإسْلَامِ وَ رَدَّ الْقُرآنِ الْکَرِیمِ- وَ ألْعَیَاذُ بِاللّهِ-

». ایشان می‌گوید اصلًا مگر می‌شود چنین حرفی از دهان کسی بیرون بیاید؟!

«فَکَیْفَ یُمْکِنُ الْقَول

» معنی‌اش این

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 61