سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 77

پس ما دیگر باکی از مرگ نداریم؛ تا آخر، پای حق می‌ایستیم؛ تا پای جان می‌ایستیم.

روز عاشورا وقتی همه اصحاب شهید شدند، علی‌اکبر اوّلین نفر از بنی‌هاشم است که از خیام حرم بیرون می‌آید؛ پیش پدر می‌ایستد و اجازه میدان می‌گیرد. حسین (ع) بدون تأمّل به او اجازه میدان داد. در مقاتل می‌نویسند خودِ امام حسین (ع) او را برای رفتن به میدان آراسته کرد. یعنی گفت بیا پسرم، خودم زره به تنت می‌کنم، خودم شمشیر به کمرت می‌بندم ... همه کارها را خودش کرد و علی‌اکبر را آماده کرد.

عجیب است! من در بعضی از مقاتل دیده‌ام که وقتی حسین (ع) علی‌اکبر را آماده میدان کرد، خودش زن و بچه را صدا زد که بیایید با علی خداحافظی کنید ... خیلی قدرت است والله! حسین (ع) مردِ بی‌نظیرِ تاریخ است. به خدا قسم انبیا و اولیا چنین صحنه‌ای را ندیده‌اند؛ هرچه بگویم کم گفته‌ام؛ عاجز است بشر که این مرد را درک کند ... شما می‌دانید که زن و بچّه بیایند دور علی اکبر جمع شوند، چه می‌کنند؟

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 67

می‌نویسند «

اجْتَمَعَتِ النِّسَاءُ حَولَهُ کَالْحَلْقَة

»؛ یعنی این زن و بچّه، حلقه‌وار دور علی را گرفتند؛ همه شیون می‌زنند، داد می‌زنند؛

«إرْحَمْ غُرْبَتَنَا»،

علی نرو؛ به غریبی ما رحم کن ...

ببینید که دل حسین (ع) چه می‌شود اینجا! امّا حسین (ع) راه را باز می‌کند. علی راه می‌افتد و به سمت میدان می‌رود؛ امّا می‌نویسند «