سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 80

لذا گفتم زمانی که بچه‌ای به دنیا می‌آید، به‌طور معمول هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی سالم است و این سلامتی باید حفظ شود و جسم و روح باید رشد پیدا کند و اگر هم بیمار شد باید معالجه شود و از این جهت هیچ فرقی بین روح و جسم نیست. بنابراین همان‌طور که به طفل غذا می‌دهیم تا رشد پیدا کند و یا از راه تغذیه بیمار می‌شود، مفاهیم هم در حکم تغذیه روح است و روح انسان از راه همین مفاهیم رشد پیدا می‌کند و یا بیمار می‌شود. بنابراین همان‌طور که هر غذایی را به هر بچه‌ای نباید داد، هرگونه مطلبی هم نباید وارد هر ذهنی شود. یعنی اسلام می‌گوید اگر مطلبی موجب تقویت فطرت اولیه انسان که همان توحید است می‌شود وارد کردن آن در ذهن، متناسب با رشد مخاطب، آزاد است؛ امّا اگر موجب بیماری روح می‌شود اسلام جلویش را می‌گیرد.

حالا اگر کسی بیمار شد آیا مجاز است که بیماری‌اش را به دیگران منتقل کند؟ اسلام می‌گوید همان‌طور که عُقلا نسبت به جسم می‌گویند «نه»، ما هم نسبت به روح می‌گوییم «نه»؛ حق نداری بیماری‌ات را در شریان جامعه وارد کنی. حالا که مریض شده‌ای، اگر ریگی به کفشت نیست به طبیب مراجعه کن و خودت را معالجه کن؛ همان‌طور که اگر ایدز گرفتی یا معتاد شدی باید به طبیب مراجعه کنی و حق نداری بیماری‌ات را در شریان جامعه وارد کنی یا دیگران را هم معتاد کنی.

اگر مبنای استوار اسلام را بپذیریم این مسائل خیلی ساده و روشن است؛ هم عقل و هم عُقلا این مبنا را تصدیق و تأیید می‌کنند. لذا در جلسه گذشته عرض کردم که اسلام می‌گوید القاء شبهه در جامعه حرام است و اگر کسی خودش مبتلا به بیماری روحی شد، حق ندارد بیماری‌اش را به دیگران منتقل کند. البته این برای افرادی است که بی‌غَرَض باشند و از بی‌سوادی و جهالت برایشان شبهه‌ها ایجاد شده باشد؛ امّا برخورد اسلام با کسانی که در باب شبهات رفتارهای بیمارگونه و مغرضانه دارند متفاوت است که به یک نمونه اشاره کنم.

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 70

* شبهه‌افکنی مغرضانه و غیرمغرضانه ..... ص : 70

این قضیه در نهج البلاغه است؛ علی (ع) روزی دیدند که مغیرة بن‌شعبه و عمّار یاسر نشسته‌اند و مغیره دائم القاء شبهه می‌کند و عمّار هم جوابش را می‌دهد. در نهج البلاغه این‌طور آمده است

: «قالَ (ع) لِعَمَّارِ بْنِ یَاسِرٍ وَ قَدْ سَمِعَهُ یُرَاجِعُ الْمُغِیرَةَ بْنَ شُعْبَةَ کَلَاماً دَعْهُ یَا عَمَّار

»؛ حضرت رو کردند به عمّار و به او فرمودند رهایش کن ای عمّار، «

دَعْهُ یَا عَمَّارُ فَإِنَّهُ لَمْ یَأْخُذْ مِنَ الدِّینِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْیَا

»؛ این مغیره از دین چیزی نیاموخته است مگر آن چیزهایی که او را به دنیا نزدیک می‌کند، که ما از آن تعبیر می‌کنیم به «استفاده ابزاری از دین برای دنیا»؛ «وَ عَلَی عَمْدٍ لَبَسَ عَلَی نَفْسِه»، و این شبهاتی که مطرح می‌کند، نه اینکه نمی‌فهمد، خوب هم می‌فهمد که بیهوده می‌گوید؛ یعنی مسائل را با توجه و عمداً بر خودش مشتبه ساخته و عمداً اشتباه کرده است. چرا؟