سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 81

«لِیَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِهِ

». «1» برای اینکه شبهه‌ها را بهانه خطاهای خودش قرار دهد. یعنی با القاء شبهاتی که می‌داند بر خلاف اسلام است، می‌خواهد کج‌روی‌ها و بدروی‌هایش را بپوشاند.

پس آنچه در باب بیماری روحی و ضرورت مراجعه به کارشناس دینی گفتیم، همه بر محور حمل بر صحّت بود. یعنی بحث ما درباره کسی بود که واقعاً حقیقت را نمی‌داند و در ذهنش شبهه دارد؛ وگرنه، اگر می‌داند و با این حال شبهه‌افکنی می‌کند و برای شهرت‌طلبی و قدرت‌طلبی‌اش به بُعد دینی جامعه ضربه می‌زند، بحث چیز دیگری است و از نظر وِزر هم وضعش خیلی خراب است و بار گناهش سنگین‌تر است.

* تفاوت «اعانه به اثم» با «اضلال ناس» ..... ص : 70

از نظر فقهی بحثی است در باب «اضلال ناس» که از بحث «اعانه به اثم» جدا است. آنچه استاد ما «2»- رضوان الله تعالی علیه- فرمودند که اگر کسی کاغذ را بفروشد به کسی که می‌داند که او می‌خواهد در بعضی از آن کاغذها مطالبی بر خلاف اسلام بنویسد، مرتکب حرام شده است و احدی نمی‌تواند بگوید که جایز است و متصدّی چاپخانه و کسی که مجوّز چاپ داده و کسی که آن کتاب‌ها را می‌فروشد، همه دارند کار حرام می‌کنند، همه اینها از مصادیق بحث «اعانه به اثم» است؛ امّا بحث نویسنده بحث دیگری

__________________________________________________
(1)- نهج البلاغه، حکمت 405
(2)- امام خمینی (ره)

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 71

است. گناه نویسنده‌ای که می‌داند چیزی که می‌نویسد و می‌گوید جنبه انحرافی از اسلام است و می‌خواهد مردم را برای رسیدن به اهداف شیطانی‌اش گمراه کند «اضلال ناس» است نه «اعانه به اثم».