سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 9

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 8

از اینجا مسأله نهی از منکر شروع می‌شود. تا آنجا حضرت می‌فرمودند بیعت نمی‌کنم و باطل را تأیید نمی‌کنم؛ از اینجا می‌فرمایند وارد صحنه شده‌ام و می‌خواهم اقامه حقّ کنم و معروف را پیاده کنم و جلوی منکر را بگیرم. یعنی تا آنجا مسأله

«وَ لَا تَعاوَنُوا عَلَی الْإِثْمِ وَ الْعُدْوان

» بود، ولی از اینجا حرکت ایشان برای امر به معروف و نهی از منکر شروع شد.

خوب، شنیده‌اید که حضرت مُسلم آن نامه را نوشت؛ امّا ببینید که تعاون کوفی‌ها بر بِرّ و تقوا چگونه است که ما برای ما درس عبرت است. بعد از آنکه عبیدالله وارد کوفه شد و آن جریاناتی که نمی‌خواهم بگویم کار مُسلم به اینجا می‌کشد که وقتی غروب می‌شود و می‌خواهد نماز مغرب را بخواند می‌بیند سی نفر بیشتر در مسجد نیستند. اوّل در مسجد جا نبوده است؛ می‌دانید مسجد کوفه چه دریایی است؟ می‌گویند در مسجد کوفه جا نبوده است؛ امّا بعد، فقط سی نفر مانده بودند. حتّی می‌نویسند وقتی به درب مسجد می‌رسد دَه نفر مانده بودند و وقتی وارد کوچه می‌شود می‌بیند دیگر هیچ کس نیست. پس «

وَ لَا تَعاوَنُوا عَلَی الْإِثْمِ وَ الْعُدْوان

» چه شد!؟

مُسلم به این کوچه‌ها می‌آید؛ متحیّر، سرگردان، گرسنه، تشنه، عطش به او فشار آورده است؛ کسی را ندارد؛ رسید به طوعه، آن پیرزنی که واقعاً از اولیاء خدا است؛ سلام می‌کند، می‌گوید آب داری به من بدهی؟ من تشنه‌ام. طوعه هم او را نمی‌شناسد، می‌رود و آب می‌آورد؛ مُسلم آب را می‌نوشد؛ طوعه ظرف را در خانه می‌گذارد؛ وقتی برمی‌گردد می‌بیند حضرت مُسلم هنوز ایستاده است. سه بار به مُسلم می‌گوید اینجا نایست؛ برو؛ برو سراغ زن و بچه و خانه و زندگی‌ات. حضرت مُسلم می‌گوید

: «مَا لِی فِی هَذَا المِصْرِ مَنْزِلٌ وَ لَا أهْلٌ

». یعنی من در این شهر اصلًا منزل و مأوایی ندارم و غریبم. طوعه به او می‌گوید مگر تو که هستی و از چه قبیله‌ای هستی؟ تا مُسلم می‌گوید من مُسلم بن‌عقیلم، این زن حالتی از شعف و شادی پیدا می‌کند. وقتی مُسلم تقاضا می‌کند که مرا به منزلت راه بده می‌گوید بیا داخل، فدای تو شوم. او را به داخل خانه می‌برد و از او پذیرایی می‌کند.