سلوک عاشورایی : منزل اول: تعاون و همیاری - مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون صفحه 93

پس کارشناس دینی باید سه ویژگی را با هم داشته باشد: هم «علم»، هم «تقوا و عدالت» و هم «ترک هواهای مشروع»؛ و سخن چنین کسی حجّت شرعی است. جهتش هم این است که بحث، بحث زندگی جاودانه اخروی است. چون همان‌طور که گفتم، طبیب ظاهری جسمانی اگر اشتباهی هم کرد، نهایتش

__________________________________________________
(1)- تحریرالوسیله، ج 1، ص 5
(2)- ایشان تعبیر «مُخالفاً لِهَواه» آورده است. در العروةالوثقی هم «لِهواه» آمده است. ولی عبارت درست «علی هواه» باید باشد. در وسائل الشیعه هم که از احتجاج طبرسی نقل کرده «علی هواه» آمده است.

مجموعه قیام و انقلاب امام حسین تعاون، ص: 80

این است که آدم سه چهار روز زودتر می‌میرد؛ امّا اینجا بحثِ مرگ ابدی است و لذا عرض کردم که انسان در شبهات و بیماری‌های روحی باید به کارشناسی که دارای این شرایط و ویژگی‌ها است مراجعه کند و نه به هر کارشناسی.

بنابر این از نظر اسلام بیان کردن اموری که بُعد معنوی را تقویت می‌کند آزاد است؛ همچنین بیان شُبهات به همراه جواب‌های متقن هم آزاد است. چون اینها به نفع جامعه است و برای سالم‌سازی جامعه مفید است. امّا القاء شبهه بدون جواب- حتی غیر مُغرضانه- ممنوع است. چرا؟ چون پخش کردنِ ویروس و بیماری در شریان جامعه است. چه رسد به اینکه کسی بخواهد مُغرضانه شبهه‌پراکنی کند. جلسه گذشته آن روایت را از علی (ع) نقل کردم که حضرت به عمّار گفت این (مُغیره) را رهایش کن و با او بحث نکن. اینها از دین استفاده ابزاری می‌کنند تا جایی که به نفع دنیایشان است و آنجایی که می‌بینند نمی‌توانند استفاده ابزاری کنند، دین را زیر سؤال می‌برند و شبهه می‌کنند.

* ارتباط «لَاتَعَاوَنُوا» با ذیل آیه شریفه ..... ص : 80

امّا آیه شریفه «تَعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التَّقْوی وَ لَا تَعاوَنُوا عَلَی الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ»؛ این آیه دو رکن را مطرح می‌کند: یکی اینکه کمک و مساعدت کن به کسی که می‌خواهد عمل برّ انجام دهد و اگر می‌خواهد معصیت را ترک کند هم کمکش کن؛ دیگر اینکه مساعدت و اعانه نکن کسی را که می‌خواهد مرتکب گناه و ستم شود. بعد از این یک جمله دیگر دارد: «وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعِقاب». این جمله آخر مربوط به چیست؟ به قول ما طلبه‌ها معلوم است که مربوط به چیست. مربوط به حکم دوم (وَ لَا تَعاوَنُوا عَلَی الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ) است؛ چون با این حکم متناسب است. یعنی می‌فرماید «کمک به معصیت نکن؛ حریم الهی را حفظ کن؛ خداوند عِقابش شدید است». یعنی چه بسا تأکید بر همین نهی از اعانه به اثم و عدوان است.

اینکه من عرض کردم که از نظر استنباطی ما می‌گوییم حکم دوم الزامی است- یعنی تحریمی است و تنزیهی نیست- یکی از دلایلش همین ذیل آیه است که می‌گوید «اتَّقُوا الله»، حریم خدا را حفظ کن، اگر به کسی که می‌خواهد مرتکب معصیت شود کمک کنی، خدا عِقابت می‌کند. بنابر این ممکن است که در حکم اوّل (تَعَاوَنُوا) خدشه کنیم و بگویم دلالت بر وجوب و الزام نمی‌کند، ولی حکم دوم (لَاتَعَاوَنُوا) قطعاً تحریمی و الزامی است. پس معلوم می‌شود که تهیه اسباب برای گناه کردنِ غیر، چه قصد توصّل