کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 268

پنجم - نابغه جُعدی

او نیز از شاعران جاهلی بود که در جاهلیت از شراب و بت پرستی دوری می کرد. او در سال 9ه. ق مسلمان شد و در محضر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) شعری خواند که باعث خوشحالی آن حضرت شد. وی در جنگ صفین همراه حضرت علی (علیه السلام) جنگید و مدتی بعد از آن در کوفه سکونت داشت. و سرانجام در سال 65ه. ق در اصفهان از دنیا رفت. (1)گفتنی است که شعر او بیشتر در قالب های مدح، هجو و توصیف بود و به خصوص در توصیف اسب، بسیار مهارت داشت. (2)

ششم - ظالم بن عمرو بن سفیان، معروف به ابوالاسود دئلی

او یکی از یاران حضرت علی (علیه السلام) بود که در جنگ های صفین و نهروان همراه آن حضرت شرکت داشت. او در زمان معاویه در تقیه به سر می برد و هیچ گونه شعری در مدح یا ذم بنی امیه نسرود. (3)در کتاب های ادبی او را بنیان گذار علم نحو می شناسند که به اعتراف خودش، قواعد اولیه نحو را از حضرت علی (علیه السلام) فراگرفته بود. (4)همچنین وی طریقه خاصی در اعراب گذاری قرآن ابداع کرد که تا اوایل عهد بنی عباس دوام داشت. (5)سرانجام در سال 69ه. ق در 75 سالگی بر اثر طاعون در بصره از دنیا رفت. (6)

هفتم - متوکل بن عبدالله بن کُنانه، معروف به متوکل لیثی و متوکل کُنانی

او اهل کوفه بود. در زمان معاویه و پسرش یزید آن دو را مدح کرد. وی، در

مایه های مدح، هجاء، غزل، فخر نیز شعر می سرود. سرانجام در سال 64ه. ق از دنیا رفت. (7)

1- الاغانی، ج 5، ص 38.
2- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 342.
3- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 348؛ الاغانی ج 12، صص 346 - 387.
4- تاریخ الاداب اللغه العربیه، ج 1، ص 220.
5- اطلس خط، ص 138.
6- تاریخ التمدن الاسلامی، ج 1، ص 83؛ تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 384.
7- الاغانی، ج 12، صص 187- 197؛ تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 408.