کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 269

هشتم - ابو مَعْرَض مُغَیره بن عبدالله بن مُدْرَکَه، مشهور به اُقَیْشِر اَسَدی

اُقَیشِر به معنای پوست کنده می باشد و ابو معرض به علت شدت سرخ رویی، به این لقب معروف شد، گرچه خود از آن ناخشنود بود. او در جاهلیت متولد شد و زمان عبدالملک بن مروان را نیز درک کرد. (1)او از اهالی کوفه و مردی شراب خوار و شوخ طبع و فاسد الاخلاق بود که بیشتر در باره شراب شعر می سرود. همچنین اشعاری در مایه های مدح، هجاء از او نقل شده است. (2)

نهم - عبدالله بن زبیر اسدی

او در کوفه به دنیا آمد و در آنجا نیز زندگی کرد. در سال 57ه. ق با دربار معاویه و پس از آن یزید ارتباط برقرار کرد و در مدح آنان شعر سرود. همچنین بعدها در مدح خلفای اموی، همچون عبدالملک، و فرمانداران کوفه، مانند پسر برادر عبدالملک شعر سرود. او حدود سال 80ه. ق در خراسان از دنیا رفت. (3)مایه های شعر او مدح و ثنا، هجو، عاطفه، غزل و مرثیه است. (4)گفته شده است او پس از شهادت مسلم بن عقیل مرثیه ای برای او سرود. (5)

دهم - سُراقه بن مِرْداس بارقی

او در سال 66ه. ق در زمان حکومت مختار در کوفه بود و شاید اقامت او به سال ها قبل برگردد. وی مردی زیبارو و شاعری ظریف بود که حاکمان و والیان به

او توجه داشتند. شعر او در مایه های فخر، مدح، هجو، توصیف، به خصوص توصیف اسب، مرثیه و حکمت می باشد. وی اشعار فراوانی در هجو فرزدق و جریر سروده است. او در سال 80ه. ق از دنیا رفت. (6)

1- الاغانی، ج 11، صص 252 - 279.
2- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 430.
3- الاغانی، ج 14، صص 215 - 254؛ تاریخ الکوفه، ص450.
4- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 461.
5- ترجمه الامام الحسین (علیه السلام) ، از طبقات ابن سعد، ص 67.
6- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 449.