کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 270

یازدهم - اَیْمَن بن خُرَیم

او که از بنی اسد بود همراه پدرش به کوفه مهاجرت کرده و در جنگ های جمل و صفین، حضرت علی (علیه السلام) را یاری کردند. وی پس از دوره خلافت علی (علیه السلام) روحیه محافظه کاری را پیشه کرد و قصد ارضای همه احزاب را داشت. او با آنکه به بیماری برص و پیسی مبتلا بود، اما خلفا میل به مجالست او داشتند. (1)وی اشعاری در مدح بنی هاشم و نیز لعن قاتلان عثمان و مدح زمام دارانی همچون عبدالملک نیز سرود. البته مبالغه فراوان نمی نمود و معمولاً ممدوح را به شیر، دریا و کوه تشبیه می کرد. او در سال 80ه. ق در زمان عبدالملک از دنیا رفت. (2)

دوازدهم - ابوالمُصَبَّح عبدالرحمان بن عبدالله، معروف به اَعشی هَمْدان

او ابتدا از فقیهان و قاریان بود و بعدها رو به شعر آورد و در آن مشهور شد. وی از قبیله «همدان» بود و از شاعران اهل یمن در کوفه به شمار می آمد. (3)مایه های شعر او مدح، حماسه، هجو، غزل، حکمت و زهد بود. او در سال 83ه. ق به دست حجاج ثقفی کشته شد. (4)

سیزدهم - کَعْب بن جُعَیْل

او در سال 30ه. ق از ملازمان سعید بن عاص، والی کوفه بود و به مدح او اشتغال داشت. وی در جنگ صفین در سپاه معاویه شرکت نموده و با شعرش مردم

شام را به انتقام گیری خون عثمان تشویق می کرد. او اشعاری در مذمت حضرت علی (علیه السلام) نیز سرود. سال ها بین او و بین نجاشی، هجو شعری بر قرار بود. مایه های شعر او مدح، هجو، مرثیه، غزل، وصف طبیعت و کاخ ها می باشد. او در سال 86ه. ق در زمان ولید بن عبدالملک از دنیا رفت. (5)

1- الاغانی، ج 20، صص 321 - 329.
2- تاریخ الادب العربی، ج 1، صص 473 - 475.
3- الاغانی، ج 6، صص 41 - 71.
4- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 482.
5- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 502.