کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 271

چهاردهم - مالک بن اسماء بن خارجه فَزاری

جدش از بزرگان قبیله غطفان بود که به کوفه مهاجرت نموده بود. او در سال 35ه. ق در کوفه به دنیا آمد. عبیدالله بن زیاد شوهر خواهر او به شمار می رفت، ازاین رو، به دربار عبیدالله رفت و آمد فراوانی داشت. (1)شعر او در مایه های غزل، توصیف شراب، عتاب و هجاء می باشد. او بعد از سال 90ه. ق از دنیا رفت. (2)

پانزدهم - حَکَم بن عبدل اسدی

او یکی از شعرای «بنی اسد» بود که در کوفه می زیست و هوادار «بنی امیه» بود. بعد از غلبه ابن زبیر بر کوفه به شام رفت. وی مردی لنگ و گوژپشت بود و از نظر اخلاقی نیز بسیار فاسد و بی بندوبار و لذت طلب به شمار می رفت. از اشعار خود به عنوان وسیله ای برای کسب استفاده می کرد. مایه های شعر او مدح، مرثیه، غزل و هجو بود. او بعد از سال 106ه. ق از دنیا رفت. (3)

شانزدهم - همّام بن غالب بن صعصعه، معروف به فَرَزْدَق

او شاعری از تیره بنی مُجاشع از قبیله «بنی تمیم» بود. فرزدق در لغت عربی به معنای تکه نان خشک شده می باشد. از آنجا که صورتش مانند تکه نان خشک شده

بود، این لقب به او داده شد. جد او صعصعه در جاهلیت بعضی از دختران را از زنده به گور شدن نجات داده و به «محیی المؤودات» ، معروف شده بود. پدرش غالب در زمان پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) مسلمان شد. هنگامی که حضرت علی (علیه السلام) بعد از جنگ جمل وارد بصره شد، غالب پسرش هَمّام را نزد آن حضرت آورد و او را به عنوان شاعر، خدمت حضرت علی (علیه السلام) معرفی کرد و حضرت به پدرش توصیه نمود

1- الاغانی، ج 16، صص 231 - 242.
2- تاریخ الادب العربی، ج 1، ص 547.
3- الاغانی، ج 2، صص 396 - 418؛ تاریخ العربی، ج 1، ص 613.