کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 31

پنجم - شیح:

گیاهی است که در دشت ها می روید و برای تهیه جارو از آن استفاده می شود و در فارسی به آن «علف جاروب، وَرَک، دَرْمَته و خُنْجَک» می گویند. همچنین لغات «شیح خراسانی» ، «قیصوم انثی» و «نبات اشنتوتین» در فارسی برای آن استعمال می شود. از این گیاه نیز به عنوان علوفه اسب و دیگر چارپایان استفاده می شده است. (1)

ششم - قِیْصوم:

گیاهی است که ساقه ای بلند و برگ هایی مانند برگ سرو، بوی خوش و گلی زرد رنگ دارد. نام فارسی آن «مشک چوپان» است. (2)

هفتم - نَصی: نوعی گیاه ساقه دراز سفید است که در چراگاه، بسیار از آن استفاده می شد. هرگاه ساقه این گیاه، ضخیم و خشک می شد، به آن «حَلی» می گفتند.

هفتم - نَصی: نوعی گیاه ساقه دراز سفید است که در چراگاه، بسیار از آن استفاده می شد. هرگاه ساقه این گیاه، ضخیم و خشک می شد، به آن «حَلی» می گفتند. (3)

دو - درختان و گیاهان بعد از شهرشدن کوفه

اشاره

گرچه می توان بسیاری از گیاهان و درختان را طبق قراین مختلف در کوفه آن زمان (17 - 61ه. ق) موجود دانست، اما بنای ما در این نوشتار برآن است که تنها نام گیاهان و درختانی را ذکر نماییم که در احادیث یا نقل های تاریخی به آن اشاره شده است. این بخش را در دو قسمت درختان و گیاهان پی می گیریم:

اول - درختان

اشاره

در این بخش، درختانی را نام می بریم که میوه های آنها در کوفه موجود بوده است، حال یا اصل درخت نیز در کوفه بوده و یا میوه را از شهر دیگر وارد کرده بودند.

1. خرما: درخت خرما به سبب نوع آب و هوای کوفه و نیز استفاده فراوان عرب از آن، بیشترین حجم را به خود اختصاص داده بود، به طوری که قسمت شرقی کوفه که در کناره رود فرات قرار داشت، محل اصلی نخلستان های مردم کوفه به شمار می رفت. (4)خرمای کوفه بسیار خوشمزه تر از خرمای بصره بود،

1- لسان العرب، ج 2، ص 254؛ فرهنگ فارسی معین، ج 2، ص 1514.
2- لسان العرب، ج 11، ص 198؛ فرهنگ فارسی معین، ج 2، ص 2768.
3- لسان العرب، ج 14، ص 171.
4- الحیاه الاجتماعیه، ص 141.