کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 36

گل بنفشه (بَنَفْسَج):

گل بنفشه (بَنَفْسَج) (1):

نام عربی این گل از کلمه فارسی بنفشه گرفته شده است و به نظر می رسد عرب ها یا ساکنان کوفه کِشت این گل را از ایرانیان آموخته بودند.

گل نرگس (نرجس)

گل نرگس (نرجس) (2)

: به نظر می رسد نام عربی این گل (نَرْجِس یا نِرْجِس) از فارسی گرفته شده باشد. (3)

گل یاسمین

گل یاسمین (4)

: عرب ها به آن یاسِمین، یاسَمین و یاسِمُون گفتند. البته اصل این کلمه از فارسی گرفته شده است. (5)

گل سوسن (الزَنْبَق، الزنبق الأبیض) .

گل سوسن (الزَنْبَق، الزنبق الأبیض) . (6)

گل خَیّری (خیرو، هیری)

گل خَیّری (خیرو، هیری) (7)

: این نام در کتاب های لغت برای گل شب بو و گل همیشه بهار به کار رفته و لغتی است که از فارسی گرفته شده است. (8)

3. گیاهان بوته ای: منظور از این نوع گیاهان، هر گیاهی غیر از دو دسته اول می باشد که عبارت اند از:

نیشکر: عرب ها به آن «قصب السُکَّر» می گفتند (9)و محل رویش آن، هورهای اطراف فرات بوده است. به احتمال قوی مردم آن زمان از شکر این بوته استفاده می کردند.

قَسَب العنبر:

قَسَب العنبر (10):

قسب به معنای خشک شده هر گیاهی، و عنبر به معنای زعفران یا وَرس است. ورس نوعی زعفران یمنی است که در فارسی به آن «اسپرک» یا «اسپرنگ» گفته می شود. از این گیاه در صنعت رنگ رزی بسیار استفاده می شده است. (11)مشخصات کامل این گیاه در فرهنگ معین به همراه شکل آن آمده است.

1- الحیاه الاجتماعیه، ص 143.
2- الحیاه الاجتماعیه، ص 143.
3- لسان العرب، ج 14، ص 102.
4- مختصر کتاب البلدان، ص 155.
5- لسان العرب، ج 15، ص 450.
6- الحیاه الاجتماعیه، ص 143.
7- مختصر کتاب البلدان، ص 255.
8- لسان العرب، ج 4، ص 259؛ فرهنگ فارسی معین، ج 1، ص 1469.
9- تخطیط مدینه الکوفه، ص 52.
10- مختصر الکتاب البلدان، ص 164.
11- فرهنگ فارسی معین، ج 1، ص 232.