کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 364

معمولاً پیاده نظام برای حفظ خود، از زره و کلاه خود استفاده می کردند و در بعضی مواقع روی زره، قباهای بلندی می پوشیدند. (1)

دو - سواره نظام (خیّاله، فُرْسان)

اشاره

در زمان مورد بحث، معمولاً سواره نظام را اسب سواران تشکیل می دادند و از آنجا که اسلام سهم بیشتری از غنایم برای اسب سوار در نظر گرفته بود، مردم تمایل زیادی به نگهداری اسب و ورود در سواره نظام داشتند. خلفای راشدین نیز اهمیت فراوانی به اسب می دادند، به گونه ای که بعضی از آنها در هر شهری چهار هزار اسب را نگهداری می کردند که در مواقع لزوم از آنها استفاده شود. وظایف سواره نظام عبارت بود از:

اول - حمله

مهم ترین وظیفه اسب سوار، حمله به سپاه دشمن بود. معمولاً در سپاه مسلمانان، سواره نظام در قسمت های جناح، یعنی طرف راست و چپ (میمنه و میسره) به کار گرفته می شد که این عمل به آزادی بیشتر اسب سواران و قدرت مانور فراوان تر آنها منجر می شد، در حالی که در سپاه های ایران و روم از سواره نظام در صفوف جلویی استفاده می کردند. اما سواره نظام سپاه اسلام هنگام حمله، به دو جناح سپاه دشمن حمله می کرد و به پیش می رفت و معطّل دفاع نمی شد و این وظیفه را به پیاده نظام که در عقب او حرکت می کرد، می سپرد.

دوم - تعقیب و گریز

معمولاً عده ای از سواره نظام را به عنوان واحد احتیاط برای تعقیب و گریز دشمن نگهداری می کردند تا هنگامی که سواره نظام حمله نمود و دشمن رو به فرار گذاشت، آن واحد به تعقیب آنها بپردازد؛ زیرا واحد قبلی معمولاً از نفس