کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 365

افتاده بود. معمولاً این عده از سواره نظام، اسبانی عریان، یعنی بدون تِجْفاف و زره داشتند.

سوم - جمع آوری اطلاعات

معمولاً عده ای از اسب سواران در جلو سپاه حرکت کرده و از وضعیت سپاه دشمن اطلاع کسب می نمودند.

چهارم - پشتیبانی

عده ای از سواره نظام در نقاط استراتژیک مستقر شده و وظیفه حمایت و پشتیبانی از سپاه خودی و قطع کمک رسانی به سپاه دشمن را به عهده داشتند.

سواره نظام از انواع سلاح های سبک، مانند انواع شمشیر، انواع نیزه و تیر و کمان استفاده می کردند. (1)همچنین شیوه سوار شدن آنها بر اسب بنابر عادت عرب، این گونه بود که از رکاب استفاده نمی نمودند؛ زیرا آن را باعث سستی سوارکار می دانستند، مثلاً در باره اسب سواری عمر چنین نقل شده که او با دست راستش گوش چپ اسب خود را می گرفت و آن گاه با تمام بدن روی اسب می پرید. (2)اما پس از چندی به علت درگیری های سخت سپاه اسلام با ایران و روم و عدم کارآزمودگی بسیاری از سواران، ناچار رکاب های چوبی ساختند که پس از مدتی این رکاب ها به رکاب های آهنین تبدیل شد؛ زیرا رکاب های چوبی معمولاً در جنگ ها قطع می شد و پای سوارکار بدون تکیه گاه می ماند. (3)

سه - تیراندازان (رُماه، نَشّابون)

عرب ها از قدیم الایام به تیراندازی اهمیت وافری می دادند و در فتوحات، عده ای از تیراندازان ماهر، واحدی به نام «رمات» را تشکیل می دادند. تیراندازان در

1- تنظیمات الجیش العربی، صص 114 - 120.
2- البیان و التبیین، ج 3، ص 17.
3- تنظیمات الجیش العربی، ص 121.