کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 397

م) صَحْفَه

کاسه ای بزرگ بود که غذای داخل آن دست کم پنج نفر را سیر می کرد. (1)امام حسین (علیه السلام) در شب عاشورا از این ظرف به عنوان ظرف محتوی مُشک و نوره، استفاده کرد. (2)همچنین این ظرف در زمان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) کاربرد فراوان داشت. (3)

ن) طَست (طشت)

جمع آن طساس است. این لغت که معادل تشت و لگن فارسی است، معمولاً از روی ساخته می شد. از این ظرف در جریان آب دادن امام حسین (علیه السلام) به حرّ و همراهان و اسبانشان یاد شده است. (4)

س) ظَبْیَه

نوعی انبان کوچک بوده که معمولاً از پوست آهو که در عربی به آن ظَبْی می گویند، تهیه می شد. (5)از این ظرف در زمان حضرت علی (علیه السلام) یاد شده است. (6)

ع) عُکَّه

معمولاً به مشکی که از آن برای نگهداری روغن استفاده می کردند، عکّه گفته می شد. (7)از این ظرف در زمان عمر یاد شده است. (8)

1- لسان العرب ج 7، ص 291.
2- تاریخ الطبری، ج 4، ص 321.
3- بحارالانوار، ج 66، ص 355.
4- لسان العرب، ج 8، ص 161؛ تاریخ الطبری، ج 4، ص 302.
5- لسان العرب، ج8، ص 248.
6- ترجمه الامام علی (علیه السلام) ، ج 3، ص 198.
7- لسان العرب، ج 9، ص 343.
8- تاریخ الطبری، ج 3، ص 279.