کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 399

ش) قَسْ (قَسّه)

قسه در لغت به معنای مشک کوچک آمده است. (1)از این لغت در جریان شهادت عمار در جنگ صفین یاد شده است. (2)

ت) قَصْعَه

قصعه که جمع آن قِصاع می باشد، کاسه ای بزرگ بود که غذای آن دست کم ده نفر را سیر می کرد. (3)از این ظرف در زمان امام علی (علیه السلام) (4)و امام حسین (علیه السلام) یاد شده است. (5)

ث) قَعْب

کاسه ای کوچک و ساخته شده از چوب یا سفال بود که برای سیراب کردن یک تا سه نفر کافی بود. (6)از این کاسه در زمان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) (7)و نیز در جهیزیه حضرت زهرا (علیها السلام) (8)یاد شده و در هر دو مورد، ظرف شیر معرفی شده است.

خ) قُلَّه

به کوزه کوچک و بزرگ می گفتند. (9)از این واژه هنگام آب دادن مسلم در قصر عبیدالله استفاده شده (10)و با عنوان «قلّه بارِدَه» ؛ «کوزه سرد» از آن یاد شده است که احتمالاً آب را سرد نگه می داشت.

1- لسان العرب، ج 11، ص 158.
2- مروج الذهب، ج 2، ص 391.
3- لسان العرب، ج 7، ص 291.
4- ترجمه الامام علی (علیه السلام) ، ج 3، ص 187.
5- تجارب الامم، ج 2، ص 59؛ تاریخ الطبری، ج 4، ص 302.
6- لسان العرب، ج 11، ص 235.
7- بحارالانوار، ج 66، ص 355.
8- بحارالانوار، ج 43، ص 130.
9- لسان العرب، ج 11، ص 288.
10- مروج الذهب، ج 3، ص 68؛ بحارالانوار، ج 44، ص 355.