کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 443

بیست و ششم - قَباء

قَباء را به لباس روی مردانه که به طور مورب از زیر بغل باز می شد، معنا نموده اند. (1)این نوع لباس، مخصوص ایرانیان بود و عرب ها استفاده از آن را از ایرانیان گرفتند. (2)طبق بعضی نوشته ها اعراب جاهلی از این نوع لباس استفاده می کردند. (3)نیز گفته شده است که استفاده از این لباس در زمان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) معمول بوده است. حضرت علی (علیه السلام) ضمن شمردن سنت های قوم لوط که در میان مسلمانان

رواج پیدا کرده، باز گذاشتن دگمه های قباء را از آن جمله می داند (4)که علاوه بر وجود دگمه برای قباء بر اصل استفاده از آن نیز دلالت می کند. با راه یافتن تجمّلات در میان عرب ها قباهایی از اجناس عالی تهیه می شد، چنان که گفته شده است که قبای زیاد، از جنس سُندس بود. (5)و همین طور او را اولین کسی دانسته اند که قبای دیباج پوشید. (6)

بیست و هفتم - قَسّی

نوعی لباس تهیه شده از کتان مخلوط با حریر بود که در روستایی از مصر با عنوان «قَسّ» ساخته می شد. (7)پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و حضرت علی (علیه السلام) از پوشیدن این لباس نهی فرمودند. (8)

بیست و هشتم - قَطیفَه

در لغت به معنای جامه رویی کُرک و ریشه دار یا هر پوششی که کرک و ریشه داشته باشد، معنا شده است. (9)در میان جهیزیه حضرت زهرا (علیها السلام) نام قطیفه مشکی

1- فرهنگ البسه مسلمانان، ص 232.
2- البیان و التبیین، ج 3، ص 13؛ صور من البسه العرب، ص 152؛ تاریخ التمدن الاسلامی، ج 5، ص608.
3- المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج 5، ص 54.
4- وسائل الشیعه، ج 3، ص 369.
5- تاریخ الطبری، ج 4، ص 190.
6- تاریخ التمدن الاسلامی، ج 5، ص 609.
7- لسان العرب، ج 11، ص 158.
8- بحارالانوار، ج 76، ص 289.
9- لسان العرب، ج 11، ص 229.