کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 454

هفتم - مِنْطَق، مِنْطَقَه، نِطاق

به نظر می رسد هر سه لغت به یک معنا باشد و آن چیزی بوده است که به وسیله آن کمر خود را بستند. زنان نیز از این نوع پوشش استفاده می کردند، چنان که به اسماء، خواهر عایشه لقب «ذاتالنِّطاقَین» ؛ «صاحب دو نطاق» داده بودند؛ زیرا دو نطاق می بست. (1)

چهار - پوشش کف پا

یکم - جَوْرَب

همان جوراب فارسی است، اما به نظر می رسد عرب ها به پارچه ای می گفتند که دور پاها می پیچیدند. معمولاً جورب از قطعات بزرگ پارچه های پشمی تهیه می شد. (2)در روایات تاریخی چنین آمده است که در جنگ عبیدالله بن زیاد با اهل بخارا که در سال 54ه. ق رخ داد، مسلمانان یک لِنگه جوراب نفیس و قیمتی به دست آوردند که دویست هزار درهم قیمت گذاری شد. (3)

گفتنی است که از تعبیر لِنگه جوراب می توان به این نتیجه رسید که ایرانیان در آن زمان همانند امروز، جوراب را می پوشیدند نه آنکه مانند اعراب آن را به پای خود بپیچند.

دوم - حِذاء

همان نعل است که به معنای نوعی کفش می باشد (4)و حَذّاء به معنای کفّاش است.

سوم - خُفّ

در لغت به قسمتی از کف پا که روی زمین قرار می گیرد گفته می شود. (5)این لغت در عربی با لغت نعل تفاوت دارد؛ زیرا در حدیثی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) چنین می فرماید: «هر

1- لسان العرب، ج 14، ص 189؛ فرهنگ البسه مسلمانان، ص 294.
2- لسان العرب، ج 20، ص 230؛ فرهنگ البسه مسلمانان، ص 126.
3- تاریخ الطبری، ج 4، ص 221.
4- لسان العرب، ج 3، ص 98.
5- لسان العرب، ج 3، ص 98.