کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 456

و میان دار بود و روی آن از دو تسمه چرمی تشکیل شده بود و سرهایی نیز داشت. (1)در بعضی دیگر از روایات، پوشیدن نوعی نعل با عنوان «سِبْتیه» که بدون مو بوده به آن حضرت نسبت داده شده است. (2)در باره نعلین عُمر نیز چنین آمده است که از پوست درخت خرما تهیه شده بود. (3)

به تسمه های چرمی یا غیر چرمی که روی نعل بسته می شد، «شِسْع» می گفتند. همچنین به حلقه های چرمی که در اطراف نَعل تعبیه شده بود و شِسْع از آن می گذشت، «زِمام» می گفتند. (4)ظاهراً مراد از سرهای نعل پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) همین حلقه ها می باشد. شِسْع نعل به راحتی باز و بسته می شد و از بعضی روایات که مربوط به زمان های بعد می باشد، چنین استفاده می شود که مردم شِسْع های اضافی را در آستین های خود نگهداری می کردند تا هنگام پاره شدن شِسْع اصلی، از آنها استفاده کنند. (5)زنان نیز از نعل استفاده می کردند. (6)گفتنی است که این لغت (شسع) و مصادیق آن برای مردم جاهلیت نیز شناخته شده بود. (7)

1- وسائل الشیعه، ج 3، ص 383.
2- بحارالانوار، صص 252 و 256.
3- تاریخ التمدن الاسلامی، ج 5، ص 639.
4- لسان العرب، ج 7، ص 110.
5- وسائل الشیعه، ج 3، ص 384.
6- البیان و التبیین، ج 3، ص 72.
7- المفصّل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج 5، ص 55.