کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 472

دو- خُوان (خِوان)

این کلمه همان فارسی «خوان» (خان خوانده می شود) است. احتمالاً به معنای طبق چوبی بزرگی می باشد که روی آن غذا می گذاشتند و تناول می کردند. (1)در روایت چنین آمده است که برای حضرت علی (علیه السلام) «فالودج» ؛ «فالوده» روی «خوان» آوردند. (2)شاید بتوان از آن استفاده کرد که معمولاً تنقلات را روی آن می گذاشتند. در روایت دیگری تعبیر «طَسْت خوان» آورده است که شاید بتوان از آن چنین استفاده کرد که «خوان» شکل طشت داشته است. (3)

سه - طَبَق

ظرف مدور و بزرگ چوبین بود که روی آن غذا می خوردند و تقریباً حالتی شبیه «سینی» را داشت. (4)این لغت در زمان حضرت علی (علیه السلام) نیز به کار رفته است. (5)

چهار - مائده

به سفره غذایی گفته می شود که در آن غذا آماده باشد. (6)سوره ای در قرآن به همین نام موجود است که در آن داستان «مائده آسمانی» حضرت عیسی (علیه السلام) آمده شده است. (7)

پنج - نَطْع (نَطَعْ، نِطْع، نِطَع)

گستردنی ای بود که از پوست حیوانات تهیه می شد. (8)موارد کاربرد این لفظ در روایات این معنا را تداعی می کند که از آن در مواقع پرجمعیت استفاده می کردند،

1- لسان العرب، ج 4، ص 254؛ فرهنگ فارسی معین، ج 1، ص 1449.
2- بحارالانوار، ج 64، ص 323.
3- بحارالانوار، ج 64، ص 323.
4- لسان العرب، ج 8، ص 121؛ فرهنگ فارسی معین، ج 2، ص 2210.
5- بحارالانوار، ج 66، ص 325؛ وسائل الشیعه، ج 16، ص 531.
6- لسان العرب، ج 13، ص 229.
7- ر. ک: مائده: 114.
8- لسان العرب، ج 14، ص 186.