کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 478

قلم افتاده است. نیز گفته اند که سویق گندم و جو بیشتر مورد استفاده قرار می گرفته است. (1)بعضی از سویق ها، مانند سویق سیب، مصرف دارویی داشته است، نه مصرف خوراکی. (2)

از روایات چنین بر می آید که سویق به دو صورت مصرف می شد: یکی به صورت خشک که به آن «سویق جاف» می گفتند و دیگری به صورت خمیر و مخلوط با آب که به آن «سویق مَلْتوت» گفته می شد و آن را می نوشیدند. (3)گفتنی است که سویق در روایات به وسیله امام رضا (علیه السلام) این چنین تعریف شده است: «سویق خوب خوراکی است؛ زیرا اگر گرسنه باشم، گرسنگی ام را برطرف می کند و اگر سیر باشم، غذایم را هضم می کند» . (4)از این روایت، دو نوع کاربرد برای سویق روشن می شود.

از آنچه گفته شد می توان نتیجه گرفت که ترجمه سویق به قاووت صحیح نیست؛ زیرا به هیچ یک از انواع سویق قاووت گفته نمی شود، بنابراین باید در پی معادلی برای آن در زبان فارسی بود.

ه) فالُوذَج (فالُوذ)

در کتاب های لغت گفته شده فالوذج لغتی است که از فارسی گرفته شده و به معنای نوعی شیرینی معرفی شده است. (5)در فارسی به آن پالوده و در عربی به آن «سَرَطْراف» ، «مُزَعْفَر» و. . . نیز می گویند. (6)در زمان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) یکی از اصحاب طرز تهیه آن را این چنین برای آن حضرت تشریح می کند: مقداری روغن و عسل در ظرف غذا می ریزیم و آن را روی آتش می گذاریم تا به جوش آید، سپس مغز

1- بحارالانوار، ج 66، ص 283.
2- بحارالانوار، ج 66، ص 284.
3- بحارالانوار، ج 66، ص 278.
4- بحارالانوار، ج 66، ص 280.
5- لسان العرب، ج 10، ص 318.
6- فرهنگ فارسی معین، ج 1، ص 678.