کوفه از پیدایش تا عاشورا صفحه 66

پنجاه و سه - قَوْرا

یکی از دهستان های اطراف کوفه بود که نهر سورا در آن جریان داشت. (1)

پنجاه و چهار - کُوَیفه عمرو (کویفه ابن عُمَر)

این لغت، تصغیر کوفه و به معنای تپه کوچک رملی است که نزدیک کوفه واقع شده بود. بعضی آن را منسوب به عمرو بن قیس از قبیله اَزْد می دانند که خسرو پرویز آن را در مقابل پذیرایی به وی بخشید. همچنین بعضی آن را منسوب به عبدالله بن عمربن خطاب می دانند که پس از کشتن دختر ابولؤلؤ وهرمزان به آن پناهنده شد. (2)

البته بدین ترتیب، صحیح آن است که فرزند عمر را عبیدالله بدانیم نه عبدالله؛ زیرا عبیدالله بود که در اثر خشمی که از ضربت خوردن پدرش به او دست داده بود، اقدام به آن جنایات کرد.

پنجاه و پنج - لِسان

لسان به معنای زبان، نام عمومی بخش وسیعی از بیابان های بین النهرین (دجله و فرات) بوده که همچون زبان، داخل در سبزه زارهای اطراف فرات شده بود. سرزمین کوفه در بخشی از این ناحیه بنا شد و پس از آن، بخش جنوبی کوفه را لسان نامیدند. (3)

پنجاه و شش - لَعْلَع

یکی از منازل بین کوفه و بصره و در جنوب کوفه که تا بصره 160 میل و تا کوفه 165 میل راه فاصله داشته است. (4)از این ناحیه در جریان بسته شدن راه های ورودی کوفه به وسیله عبیدالله بن زیاد، نام برده شده است. (5)

1- معجم البلدان، ج 4، ص 411.
2- معجم البلدان، ج 4، ص 496؛ لسان العرب، ج 12، ص 189؛ تاریخ الکوفه، ص 108.
3- معجم البلدان، ج 5، ص 16.
4- معجم البلدان، ج 5، ص 18.
5- تاریخ الطبری، ج 4، ص 297.