- 1: کربلا بود و زمین بود و زمان 1
- 2: گفتگوی حُ_ر با خویش 3
- 3: گفتگوی امام حسین (ع) و دخترش سکینه 4
- 4: سپاه کوفه و گفتگوی چند تن از کوفیان 5
- 6: پرسش رقیه از عمه اش زینب 7
- 5: سپاه امام در روز هشتم محرم 7
- 7: گفتگوی حُ_ر و یک_ی از همرزمانش 8
- 8: لشکر امام در شب نهم محرم 9
- 9: دیدار ابن سعد و امام در شب نهم محرم 10
- 10: نالیدن زینب در شب نهم مح_رم 11
- 11: رسیدن نامه ابن زیاد در روز نهم محرم 12
- 13: کربلا، صبح روز عاشورا 13
- 12: کربلا، شب دهم محرم 13
- 14: ابن سعد و فرمان آغاز جنگ 14
- 15: به میدان آمدن یاران امام 16
- 16: به میدان آمدن قاسم 17
- 17: به میدان آمدن علی اکبر 18
- 18: جانبازی علمدار کربلا از زبان دشمنان او 19
- 19: سخنان امام در برابر لشکر کوفه 21
- 20: حرفهای گستاخانه شمر 22
- 22: به میدان آمدن و به آسمان پیوستن امام 24
- 21: آخرین سخن امام 24
تیغ او ، اندازه آن ، قدّ او
یک تنِ تنها سوی میدان شتافت
دست و پاها دوخت و از هم شکافت
رنگِ خون شد روی و موی دَرهمش
خیره شد او بر عموی دَرهمش
تیرباران شد تن مجروح او
رفت بالا چون کبوتر روح او
17: به میدان آمدن علی اکبر
آمد او ، خورشید هم شرمنده شد
خنده زد ، گویی پیمبر زنده شد
گیسوان بر روی دوش انداخت و...
مثل تیری سوی دشمن تاخت و...
بند جانِ دشمنانش را برید
تشنگی امّا ، امانش را برید