- 1: کربلا بود و زمین بود و زمان 1
- 2: گفتگوی حُ_ر با خویش 3
- 3: گفتگوی امام حسین (ع) و دخترش سکینه 4
- 4: سپاه کوفه و گفتگوی چند تن از کوفیان 5
- 6: پرسش رقیه از عمه اش زینب 7
- 5: سپاه امام در روز هشتم محرم 7
- 7: گفتگوی حُ_ر و یک_ی از همرزمانش 8
- 8: لشکر امام در شب نهم محرم 9
- 9: دیدار ابن سعد و امام در شب نهم محرم 10
- 10: نالیدن زینب در شب نهم مح_رم 11
- 11: رسیدن نامه ابن زیاد در روز نهم محرم 12
- 13: کربلا، صبح روز عاشورا 13
- 12: کربلا، شب دهم محرم 13
- 14: ابن سعد و فرمان آغاز جنگ 14
- 15: به میدان آمدن یاران امام 16
- 16: به میدان آمدن قاسم 17
- 17: به میدان آمدن علی اکبر 18
- 18: جانبازی علمدار کربلا از زبان دشمنان او 19
- 19: سخنان امام در برابر لشکر کوفه 21
- 20: حرفهای گستاخانه شمر 22
- 21: آخرین سخن امام 24
- 22: به میدان آمدن و به آسمان پیوستن امام 24
آه ای حُر ! بگذر از زیبا و زشت
کو حقیقت ؟ کو جهنم ؟ کو بهشت ؟
باغ قدرت زود آفت می زند
هر کسی ساز خلافت می زند
8: لشکر امام در شب نهم محرم
ماه ، غمگین روی بام خیمه ها
غرق خاموشی تمام خیمه ها
اسب ها، خیره شده سوی فرات
مست و بیخود گشته از بوی فرات
گاه برق نیزه ای از دوردست
می جهید و بر دل شب می نشست
چون شغالی ، باد زوزه می کشید
بر زمین داغ ، پوزه می کشید
سایه ای از خیمه ای بیرون خزید
بوی قرآن در دل صحرا وزید
_ ای « حبیب ابن مظاهر ! » سرنوشت
برده ما را پشت درهای بهشت